Ik, Jan Tamelijk
Jan Tamelijk gelooft niet meer in wonderen
Hij staat veilig buiten schot te kijken aan de kant
Boven het bizarre en bijzondere
Dat hoeft voor hem niet meer
Dat was zijn kinderland
Gevoelig is belachelijk
Je laten gaan is hachelijk
Een kiem van enthousiasme
Dat sterft in zijn sarcasme
Hij zegt alles onder voorbehoud, gestuurd door zijn verstand
Jan Tamelijk gelooft niet meer in toveren
Dat heeft hij wel gezien
Heeft hij allang gehad
Hij laat zich niet verrassen of veroveren
De grenzen van zijn hartstocht
Die liggen bij 'Dag, schat'
Een glimlach voor de gekken
Die nog iets willen ontdekken
Een schamper schouderophalen
Voor dromen of idealen
Zijn hoogste compliment dat is
Nou ja, het heeft wel wat
Jan Tamelijk gelooft niet meer in kinderen
Dat is 'm veel te druk, dat is te veel gedoe
Het zou zijn doen en laten te veel hinderen
Je bent je vrijheid kwijt, kan nergens meer naar toe
Het zijn onzekere tijden
Liever risico's vermijden
Wat heb je een nieuw leven
In deze wereld nog te geven
Hij wordt bij het idee alleen al huiverig en moe
Jan Tamelijk, jij gaat mij op de zenuwen
Mijn tenen trekken krom van jou logische gelijk
Het gaat mijn geloof in morgen overschaduwen
Dus blijf zitten waar je zit en vooral: blijf uit mijn wijk
Put jij maar je gelukje
Uit je ingezonden stukje
En stik in de frustratie
Van jouw grauwe generatie
Jouw schild ende betrouwen
Is cyniusch afstand houen
Ter zake en terzijde
Niet lachen en niet lijden
Daar kan je oud mee worden
Als levend tame-lijk
Ich, Jan Tamelijk
Jan Tamelijk glaubt nicht mehr an Wunder
Er steht sicher außerhalb der Schusslinie und schaut am Rand
Über das Bizarre und Besondere
Das braucht er nicht mehr
Das war sein Kinderland
Empfindlich ist lächerlich
Sich gehen zu lassen ist riskant
Ein Keim von Enthusiasmus
Der stirbt in seinem Sarkasmus
Er sagt alles unter Vorbehalt, geleitet von seinem Verstand
Jan Tamelijk glaubt nicht mehr an Zauberei
Das hat er schon gesehen
Hat er längst hinter sich
Er lässt sich nicht überraschen oder erobern
Die Grenzen seiner Leidenschaft
Die liegen bei 'Tschüss, Schatz'
Ein Lächeln für die Verrückten
Die noch etwas entdecken wollen
Ein spöttisches Schulterzucken
Für Träume oder Ideale
Sein höchstes Kompliment ist
Na ja, das hat schon was
Jan Tamelijk glaubt nicht mehr an Kinder
Das ist ihm viel zu stressig, das ist zu viel Aufwand
Es würde sein Tun und Lassen zu sehr behindern
Du verlierst deine Freiheit, kannst nirgendwo mehr hin
Es sind unsichere Zeiten
Lieber Risiken vermeiden
Was hast du einem neuen Leben
In dieser Welt noch zu geben
Bei dem Gedanken wird er schon nervös und müde
Jan Tamelijk, du gehst mir auf die Nerven
Meine Zehen verkrampfen sich von deinem logischen Recht
Es wird meinen Glauben an morgen überschattet
Also bleib sitzen, wo du bist und vor allem: bleib aus meinem Viertel
Nimm dir dein Glück
Aus deinem eingesandten Stück
Und erstick in der Frustration
Deiner grauen Generation
Dein Schild und Vertrauen
Ist zynisch Abstand halten
Zur Sache und zur Seite
Nicht lachen und nicht leiden
Damit kannst du alt werden
Als lebendiger Tamelijk