Ik, Jan Tamelijk
Jan Tamelijk gelooft niet meer in wonderen
Hij staat veilig buiten schot te kijken aan de kant
Boven het bizarre en bijzondere
Dat hoeft voor hem niet meer
Dat was zijn kinderland
Gevoelig is belachelijk
Je laten gaan is hachelijk
Een kiem van enthousiasme
Dat sterft in zijn sarcasme
Hij zegt alles onder voorbehoud, gestuurd door zijn verstand
Jan Tamelijk gelooft niet meer in toveren
Dat heeft hij wel gezien
Heeft hij allang gehad
Hij laat zich niet verrassen of veroveren
De grenzen van zijn hartstocht
Die liggen bij 'Dag, schat'
Een glimlach voor de gekken
Die nog iets willen ontdekken
Een schamper schouderophalen
Voor dromen of idealen
Zijn hoogste compliment dat is
Nou ja, het heeft wel wat
Jan Tamelijk gelooft niet meer in kinderen
Dat is 'm veel te druk, dat is te veel gedoe
Het zou zijn doen en laten te veel hinderen
Je bent je vrijheid kwijt, kan nergens meer naar toe
Het zijn onzekere tijden
Liever risico's vermijden
Wat heb je een nieuw leven
In deze wereld nog te geven
Hij wordt bij het idee alleen al huiverig en moe
Jan Tamelijk, jij gaat mij op de zenuwen
Mijn tenen trekken krom van jou logische gelijk
Het gaat mijn geloof in morgen overschaduwen
Dus blijf zitten waar je zit en vooral: blijf uit mijn wijk
Put jij maar je gelukje
Uit je ingezonden stukje
En stik in de frustratie
Van jouw grauwe generatie
Jouw schild ende betrouwen
Is cyniusch afstand houen
Ter zake en terzijde
Niet lachen en niet lijden
Daar kan je oud mee worden
Als levend tame-lijk
Yo, Jan Bastante
Jan Bastante ya no cree en milagros
Él se mantiene a salvo observando desde afuera
Por encima de lo extraño y lo especial
Eso ya no le interesa
Esa era su tierra de niños
Sensible es ridículo
Dejarse llevar es arriesgado
Un brote de entusiasmo
Que muere en su sarcasmo
Dice todo con reservas, guiado por su razón
Jan Bastante ya no cree en la magia
Eso ya lo ha visto
Ya lo ha experimentado hace mucho
No se deja sorprender ni conquistar
Los límites de su pasión
Están en un 'Adiós, cariño'
Una sonrisa para los locos
Que aún quieren descubrir algo
Un encogimiento de hombros burlón
Para sueños o ideales
Su mayor cumplido es
Bueno, tiene su encanto
Jan Bastante ya no cree en los niños
Eso es demasiado caótico, es demasiado lío
Interferiría demasiado en sus acciones
Pierdes tu libertad, no puedes ir a ningún lado
Son tiempos inciertos
Prefiere evitar riesgos
¿Qué nuevo sentido de vida
Puedes ofrecer en este mundo?
Solo de pensarlo se siente nervioso y cansado
Jan Bastante, me estás sacando de quicio
Mis dedos se retuercen por tu lógica correcta
Está eclipsando mi fe en el mañana
Así que quédate donde estás y sobre todo: mantente fuera de mi vecindario
Encuentra tu felicidad
En tu carta al editor
Y ahógate en la frustración
De tu generación gris
Tu escudo y confianza
Es mantener una distancia cínica
Al grano y al margen
No reír y no sufrir
Así puedes envejecer
Como un ser bastante vivo