In de optocht door de tijd
Ik ben zo vaak opnieuw begonnen
Dan dacht ik dat het nooit voorbij zou gaan
Wist ik zeker: Nu heb ik 't gewonnen
Dit blijft, hier komt geen einde aan
Maar wij zullen altijd afscheid moeten nemen
Want onontkoombaar loopt de wekker af
Je kan niets of niemand voor 't leven claimen
Afscheid van de wieg tot aan het graf
Maar laten wij het afscheid zo verzachten
Dat daar ingebouwd zit van 'tot straks misschien'
Dat als wij elkaar terugzien, we gaan lachen
Met de glimlach van: Ik ben blij je weer te zien
Er loopt een optocht door de tijd
Van de schepping tot de eeuwigheid
En die optocht komt
En dat is gek
Steeds weer op dezelfde plek
En wij lopen mee met het misverstand
Alleen en soms in groepsverband
Op zoek naar het beloofde land
Maar soms, dan is daar iemand bij
Die denkt: Nee, dit is niets voor mij
Die gaat daaruit en stapt opzij
Die maakt zich los en voelt zich vrij
Van alles wat verstikking geeft
Van de grauwe sleur waarin hij leeft
Zodat hij weer een toekomst heeft
Misschien komt hij alleen te staan
Maar overleven is voortaan
Zijn eigenwijze weg te gaan
Zijn optocht door de tijd
In der Parade durch die Zeit
Ich habe so oft neu angefangen
Dann dachte ich, es würde niemals enden
War mir sicher: Jetzt habe ich gewonnen
Das bleibt, hier gibt's kein Ende
Doch wir müssen uns immer verabschieden
Denn unvermeidlich läuft der Wecker ab
Du kannst nichts oder niemanden für das Leben beanspruchen
Abschied von der Wiege bis zum Grab
Doch lass uns den Abschied so mildern
Dass da eingebaut ist von 'bis bald vielleicht'
Dass wenn wir uns wiedersehen, wir lachen
Mit dem Lächeln von: Ich freue mich, dich wiederzusehen
Es zieht eine Parade durch die Zeit
Von der Schöpfung bis zur Ewigkeit
Und diese Parade kommt
Und das ist verrückt
Immer wieder am selben Ort
Und wir laufen mit dem Missverständnis
Allein und manchmal in Gruppen
Auf der Suche nach dem gelobten Land
Doch manchmal ist da jemand dabei
Der denkt: Nein, das ist nichts für mich
Der steigt aus und tritt zur Seite
Der löst sich und fühlt sich frei
Von allem, was erstickt
Von der grauen Routine, in der er lebt
Damit er wieder eine Zukunft hat
Vielleicht steht er bald allein da
Doch überleben bedeutet fortan
Seinen eigensinnigen Weg zu gehen
Seine Parade durch die Zeit