395px

Pajé

Paulo César Pinheiro

Pajé

Foi num ritual de fé
Que um caboclo me levou
Na cabana de um pajé
Feiticeiro da Nação Kraô

Na beira da fogueira pajé sentou
Bebeu meu de Jurema, desencarnou
Deixou seu corpo preso no mundaréu
Foi visitar seu povo, no céu do céu

Seu olho faiscava quando voltou
Na mão trazia o toque de curador
Pegava brasa viva no fogaréu
E ao pôr numa ferida
Purgava mel

Ele andava com um bastão
De raiz de pau
Que virava em sua mão
A cobra-coral

Ele amançava onça com seu licor
Ele beijava bico de beija-flor
Tocava o seu chocalho de cascavel
E o rio recuava seu macaréu

Ele entortava o rumo de caçador
E achava curuminho que não voltou
Quando pescava peixe, não tinha arpéu
Peixe pulava dentro do seu batel

Diz-que em noite de luar
Jura o povo ali
Que já viu ele virar
Uma sucuri

Pajé

Het was tijdens een ritueel van geloof
Dat een man me meenam
Naar de hut van een sjamaan
Tovenaar van de Kraô-natie

Bij het vuur ging de sjamaan zitten
Drank mijn Jurema, en verliet zijn lichaam
Liet zijn lichaam achter in de chaos
Ging zijn volk bezoeken, in de hemel der hemelen

Zijn ogen vonkten toen hij terugkwam
In zijn hand had hij de aanraking van de genezer
Pakte gloeiende kolen uit het vuur
En als hij die op een wond legde
Purgde het honing

Hij liep met een staf
Van wortelhout
Die in zijn hand veranderde
In een koralslang

Hij temde een jaguar met zijn drank
Hij kuste de snavel van een kolibrie
Speelde met zijn ratel van een rattenslang
En de rivier trok zich terug met zijn macaréu

Hij boog de weg van de jager
En vond een kind dat niet terugkwam
Toen hij vis ving, was er geen net
De vis sprong in zijn boot

Men zegt dat op een nacht met volle maan
Zweren de mensen daar
Dat ze hem al hebben zien veranderen
In een sucuri

Escrita por: Mario Gil, Paulo Cesar Pinheiro