Guitarreiro Ao Pé do Fogo
Aqui estou novamente porque cantar é uma balda
De guitarra a meia espalda e a cabeça uma vertente
Quando eu canto reverente repito o meu ancestral
Que neste chão imortal cantou a saga guerreira
E assim desta maneira eu também sou um manancial.
Enquanto a guitarra ponteia na harmonia que suaviza
Recebo cheirando a brisa um mate de cuia cheia
Minha atenção troca orelha sem precisar de picana
Olha lá longe a savana desta planura azulada
E solto do peito à manada numa milonga orelhana.
Por isso canto solito e nem sequer me concentro
Fechos os olhos e por dentro vejo um cosmo infinito
A dimensão onde habito serena se transfigura
Pois a noite mais escura sou uma luz do criador
Que fez de mim payador lasca de tempo e lonjura.
Esse rumo me conduz e nessa verdade eu creio
Como uma parte do meio que canta, sofre e reluz
Por que os falsos gurus que a largo profetizam
Que dissecam e analisam com retóricas e floreios
Não mandam nos meus rodeios e nem nos cantos balizam.
Assim encerro a payada que por aqui se termina
E bombeando pra argentina neste inicio de alvorada
Batendo asas em revoada num murmúrio florescer
Que lindo amigos de ver um ta-hã voando solito
Igual a um giz no infinito riscando o entardecer.
Guitarreiro al Pie del Fuego
Aquí estoy de nuevo porque cantar es una fiesta
Con la guitarra a medias y la cabeza en otra parte
Cuando canto reverente repito a mis ancestros
Que en esta tierra inmortal cantaron la saga guerrera
Y de esta manera también soy un manantial.
Mientras la guitarra trastea en la armonía que suaviza
Recibo oliendo la brisa un mate de calabaza lleno
Mi atención cambia de rumbo sin necesidad de estímulo
Mira allá lejos la llanura de este azul
Y suelto del pecho a la manada en una milonga orelhana.
Por eso canto solo y ni siquiera me concentro
Cierro los ojos y por dentro veo un cosmos infinito
La dimensión donde habito serenamente se transforma
Pues en la noche más oscura soy una luz del creador
Que me hizo payador pedazo de tiempo y distancia.
Este rumbo me guía y en esta verdad creo
Como una parte del medio que canta, sufre y brilla
Porque los falsos gurús que a lo largo profetizan
Que diseccionan y analizan con retórica y adornos
No mandan en mis rodeos ni marcan los cantos.
Así termino la payada que por aquí se acaba
Y bombeando hacia Argentina en este inicio de alborada
Batiendo alas en bandada en un murmullo florecer
Qué lindo amigos de ver un ta-hã volando solito
Igual a una tiza en el infinito trazando el atardecer.