Mile Zero
It starts as one festering feeling
The kind that cuts from the flesh down to the soul
No way to make amends for the time behind the door
Street lights feed lies straight to the mind of the wishful wanderer
How could he give up?
No second chances to say goodbye
Wrapped in this cold, nostalgic energy
From the cries of the ones who are buried
Ascend beyond
Life is ruthless and shot full of pain
It lifts you up, leaves you out in the rain
And it hurts just to know that you're not coming back again
I will miss you my friend
Memories like a slug to the brain
Paint the walls with a love that will stain the darkest of nights
You left to join the stars and I cannot shake this off my chest
In death we grieve 'til all have transcended from this realm
In time we will meet again
Suddenly I can feel the connection between dimension ties
Open gut on the floor. Trembling down to the core
What is this?
It's been a long ride without you
I'm lost inside my own world
There's not a single day where I've feigned the acceptance
But it's a somber stroll down this road that we call life
The silence still is crawling out of my sedated sight
How can I be free?
Wrapped in this cold, nostalgic energy
From the cries of the ones who are buried
Ascend beyond
Life is ruthless and shot full of pain
It lifts you up, leaves you out in the rain
And it hurts just to know that you're not coming back again
I will miss you my friend
Memories like a slug to the brain
Paint the walls with a love that will stain the darkest of nights
Left to journey alone, but I can find my way back home
Mijlpunt Nul
Het begint als een etterend gevoel
Het soort dat snijdt van het vlees tot de ziel
Geen manier om het goed te maken voor de tijd achter de deur
Straatlampen voeden leugens recht in het hoofd van de dromerige zwerver
Hoe kon hij opgeven?
Geen tweede kansen om afscheid te nemen
Verpakt in deze koude, nostalgische energie
Van de kreten van degenen die begraven zijn
Stijg omhoog
Het leven is meedogenloos en vol pijn
Het tilt je op, laat je in de regen staan
En het doet pijn om te weten dat je niet meer terugkomt
Ik zal je missen, mijn vriend
Herinneringen als een slak voor de hersenen
Schilder de muren met een liefde die de donkerste nachten zal bevlekken
Je ging om je bij de sterren te voegen en ik kan dit niet van mijn borst schudden
In de dood rouwen we totdat allen zijn getranscendeerd uit dit rijk
In de tijd zullen we elkaar weer ontmoeten
Plotseling voel ik de verbinding tussen dimensies
Open ingewanden op de vloer. Trillend tot in de kern
Wat is dit?
Het is een lange rit zonder jou
Ik ben verloren in mijn eigen wereld
Er is geen enkele dag waarop ik de acceptatie heb gefaket
Maar het is een sombere wandeling langs deze weg die we leven noemen
De stilte kruipt nog steeds uit mijn verdoofde zicht
Hoe kan ik vrij zijn?
Verpakt in deze koude, nostalgische energie
Van de kreten van degenen die begraven zijn
Stijg omhoog
Het leven is meedogenloos en vol pijn
Het tilt je op, laat je in de regen staan
En het doet pijn om te weten dat je niet meer terugkomt
Ik zal je missen, mijn vriend
Herinneringen als een slak voor de hersenen
Schilder de muren met een liefde die de donkerste nachten zal bevlekken
Verlaten om alleen te reizen, maar ik kan mijn weg terug naar huis vinden