Spleen
Quand le ciel bas et lourd pèse comme un couvercle
Sur l'esprit gémissant en proie aux longs ennuis
Et que de l'horizon embrassant tout le cercle
Il nous verse un jour noir plus triste que les nuits
Quand la terre est changée en un cachot humide
Où l'Espérance, comme une chauve-souris
S'en va battant les murs de son aile timide
Et se cognant la tête à des plafonds pourris
Quand la pluie étalant ses immenses traînées
D'une vaste prison imite les barreaux
Et qu'un peuple muet d'infâmes arraignées
Vient tendre ses filets au fond de nos cerveaux
Des cloches tout à coup sautent avec furie
Et lancent vers le ciel un affreux hurlement
Ainsi que des esprits errants et sans patrie
Qui se mettent à geindre opiniâtrement
Et de longs corbillards, sans tambours ni musique
Défilent lentement dans mon âme; l'Espoir
Vaincu, pleure, et l'Angoisse atroce, despotique
Sur mon crâne incliné plante son drapeau noir
Et de longs corbillards, sans tambours ni musique
Défilent lentement dans mon âme; l'Espoir
Vaincu, pleure
Spleen
Wanneer de lucht laag en zwaar als een deksel drukt
Op de zuchtende geest, gevangen in lange verveling
En van de horizon die de hele cirkel omarmt
Giet hij ons een zwarte dag in, treuriger dan de nachten
Wanneer de aarde verandert in een vochtige kerker
Waar de Hoop, als een vleermuis
De muren met haar timide vleugel slaat
En zich stoot aan verrotte plafonds
Wanneer de regen haar immense sporen uitstrekt
Die een grote gevangenis imiteren met haar tralies
En een stom volk van afschuwelijke spinnen
Komt zijn netten spannen in de diepte van onze hersenen
Plotseling springen de klokken met woede
En zenden een afschuwelijke kreet naar de lucht
Net als zwervende geesten zonder vaderland
Die hardnekkig beginnen te jammeren
En lange lijkwagens, zonder trommels of muziek
Trekken langzaam door mijn ziel; de Hoop
Verslagen, huilt, en de afschuwelijke Angst, despotisch
Plant zijn zwarte vlag op mijn gebogen hoofd
En lange lijkwagens, zonder trommels of muziek
Trekken langzaam door mijn ziel; de Hoop
Verslagen, huilt