Nikt Tak Pięknie Nie Mówił, Że Się Boi Miłości
Często twe oczy miast wiosennieć zielenią
Są takie zimne i dziwne
W chorych rozmowach twe oczy patrzą gdzie indziej
Patrzą tylko gdzie by się schować
Twoje ramiona â€" nie kruszące się ciasto
Nie pachną miętową maścią
Ja w twoich ramionach â€" nieistotny dysonans
Deszcz szczęścia strzał nad przepaścią
Szeptem na ucho powiem że
Że ja, ja się tego wyrzekam...
Tych ranków jak febra
- u okien twych jak żebrak -
Siedziałem na drzewie nie raz
I gwiazd spadających
- pijanych gwiazd na stos -
Nocą gdy będę umierał
Szeptem na ucho powiem że
Że ja, ja się tego wyrzekam...
Wyrzekam bo...
Nikt tak pięknie nie mówił, że się boi miłości
Jak ty
Zanim piorun i tęcza przejdą przez smutków most
Zanim dzień stąd odleci na chmurze
Zanim groszki i róże pocałują się znów przez płot
Zanim kurz pozamiata podwórze
Szeptem na ucho powiem że...
Niemand Praat Zo Mooi Over de Angst Voor Liefde
Vaak zijn jouw ogen, zoals lente, zo groen
Zo koud en vreemd, zo ongewoon
In zieke gesprekken kijken jouw ogen elders
Kijken enkel waar ze zich kunnen verstoppen
Jouw armen - geen broze suiker
Ruiken niet naar munt en zoetheid
Ik in jouw armen - onbeduidende dissonantie
De regen van geluk is een schot boven de afgrond
Als een fluistering in je oor zeg ik dat
Dat ik, ik spreek me uit tegen...
Die ochtenden als koorts
- bij jouw ramen als een bedelaar -
Heb ik vaak in de boom gezeten
En vallende sterren
- dronken sterren op een hoop -
' s Nachts als ik zal sterven
Als een fluistering in je oor zeg ik dat
Dat ik, ik spreek me uit tegen...
Ik spreek me uit want...
Niemand praat zo mooi over de angst voor liefde
Als jij
Voordat de bliksem en de regenboog de brug van verdriet oversteken
Voordat de dag hier wegvliegt op een wolk
Voordat erwten en rozen zich weer kussen over het hek
Voordat het stof de binnenplaats veegt
Als een fluistering in je oor zeg ik dat...