Evangéline
Les étoiles étaient dans le ciel
Toi dans les bras de Gabriel
Il faisait beau, c'était dimanche
Les cloches allaient bientôt sonner
Et tu allais te marier
Dans ta première robe blanche
L'automne était bien commencé
Les troupeaux étaient tous rentrés
Et parties toutes les sarcelles
Et le soir au son du violon
Les filles et surtout les garçons
T'auraient dit que tu étais belle
Évangéline, Évangéline
Mais les Anglais sont arrivés
Dans l'église ils ont enfermé
Tous les hommes de ton village
Et les femmes ont dû passer
Avec les enfants qui pleuraient
Toute la nuit sur le rivage
Au matin ils ont embarqué
Gabriel sur un grand voilier
Sans un adieu, sans un sourire
Et toute seule sur le quai
Tu as essayé de prier
Mais tu n'avais plus rien à dire
Évangéline, Évangéline
Alors pendant plus de vingt ans
Tu as recherché ton amant
À travers toute l'Amérique
Dans les plaines et les vallons
Chaque vent murmurait son nom
Comme la plus jolie musique
Même si ton cœur était mort
Ton amour grandissait plus fort
Dans le souvenir et l'absence
Il était toutes tes pensées
Et chaque jour il fleurissait
Dans le grand jardin du silence
Évangéline, Évangéline
Tu vécus dans le seul désir
De soulager et de guérir
Ceux qui souffraient plus que toi-même
Tu appris qu'au bout des chagrins
On trouve toujours un chemin
Qui mène à celui qui nous aime
Ainsi un dimanche matin
Tu entendis dans le lointain
Les carillons de ton village
Et soudain alors tu compris
Que tes épreuves étaient finies
Ainsi que le très long voyage
Évangéline, Évangéline
Devant toi était étendu
Sur un grabat un inconnu
Un vieillard mourant de faiblesse
Dans la lumière du matin
Son visage sembla soudain
Prendre les traits de sa jeunesse
Gabriel mourut dans tes bras
Sur sa bouche tu déposas
Un baiser long comme ta vie
Il faut avoir beaucoup aimé
Pour pouvoir encore trouver
La force de dire merci
Évangéline, Évangéline
Il existe encore aujourd'hui
Des gens qui vivent dans ton pays
Et qui de ton nom se souviennent
Car l'océan parle de toi
Les vents du sud portent ta voix
De la forêt jusqu'à la plaine
Ton nom c'est plus que l'Acadi et
Plus que l'espoir d'une patrie
Ton nom dépasse les frontières
Ton nom c'est le nom de tous ceux
Qui malgré qu'ils soient malheureux
Croient en l'amour et qui espèrent
Évangéline, Évangéline
Évangéline, Évangéline
Evangéline
De sterren stonden aan de hemel
Jij in de armen van Gabriel
Het was mooi weer, het was zondag
De klokken zouden snel luiden
En je zou gaan trouwen
In je eerste witte jurk
De herfst was al goed begonnen
De kuddes waren allemaal binnen
En alle wilde eenden waren weg
En 's avonds, op de klanken van de viool
Zouden de meisjes en vooral de jongens
Je hebben gezegd dat je mooi was
Evangéline, Evangéline
Maar de Engelsen kwamen aan
In de kerk hebben ze opgesloten
Alle mannen uit jouw dorp
En de vrouwen moesten gaan
Met de kinderen die huilden
De hele nacht aan de kust
In de ochtend hebben ze
Gabriel op een groot zeilschip gezet
Zonder afscheid, zonder glimlach
En helemaal alleen op de kade
Probeerde je te bidden
Maar je had niets meer te zeggen
Evangéline, Evangéline
Dus meer dan twintig jaar
Heb je je geliefde gezocht
Door heel Amerika
In de vlaktes en de dalen
Elke wind fluisterde zijn naam
Als de mooiste muziek
Ook al was je hart dood
Groeit je liefde steeds sterker
In de herinnering en de afwezigheid
Hij was al je gedachten
En elke dag bloeide hij
In de grote tuin van de stilte
Evangéline, Evangéline
Je leefde in de enige wens
Om te verlichten en te genezen
Degenen die meer leden dan jijzelf
Je leerde dat aan het einde van verdriet
Altijd een pad te vinden is
Dat leidt naar degene die van ons houdt
Zo op een zondagmorgen
Hoorde je in de verte
De klokken van jouw dorp
En plotseling begreep je
Dat je beproevingen voorbij waren
Net als de lange reis
Evangéline, Evangéline
Voor jou lag uitgestrekt
Op een bed een onbekende
Een oude man die stierf van zwakte
In het ochtendlicht
Leek zijn gezicht plotseling
De trekken van zijn jeugd te krijgen
Gabriel stierf in jouw armen
Op zijn lippen legde je
Een kus zo lang als je leven
Je moet veel hebben gehouden
Om nog de kracht te vinden
Om dank je wel te zeggen
Evangéline, Evangéline
Er zijn vandaag de dag nog steeds
Mensen die in jouw land leven
En die zich jouw naam herinneren
Want de oceaan spreekt over jou
De winden uit het zuiden dragen jouw stem
Van het bos tot de vlakte
Jouw naam is meer dan Acadië en
Meer dan de hoop op een vaderland
Jouw naam overschrijdt de grenzen
Jouw naam is de naam van allen
Die, hoewel ze ongelukkig zijn
Geloven in de liefde en hopen
Evangéline, Evangéline
Evangéline, Evangéline