Memoires de Danton
Me voici à la fin du chemin
Je ne pourrai pas voir notre victoire
Je´ai ètè trahi parmi mes frères
Mon cœur bat plein de tristesse
Un jour d'ètè j'ai rêve
D'un monde sans aucune injustice
Si je pouvais èpargner
Toutes les souffrances
En donnant ma vie pour la France
Je le ferais
Malgrè le sang qui fût
Verse dans les rues
C'est déjà trop tard
Pour avoir des regrets
J'aurais pu sauver mon peuple
Mais je mourrai demain, hélas!
Que je ne meire en vain
Ou'il ait une espérance
Je sais, que, devant la mort même
Je vivrai dans l'espir d´un peuple
Je suis prêt à mourir
Je n'ai plus rien à craindre
Je dois faire mes adieux
Je dois faire mes adieux
Je suis prêt à mourir
Je n'ai plus rien à craindre
Je dois faire mes adieux
Je dois faire mes adieux
Adieu mon peuple, ne m'oublie pas
Herinneringen aan Danton
Hier sta ik aan het einde van de weg
Ik zal onze overwinning niet zien
Ik ben verraden door mijn broeders
Mijn hart klopt vol verdriet
Op een zomerdag droomde ik
Van een wereld zonder enige onrecht
Als ik het leed kon besparen
Alle pijn
Door mijn leven te geven voor Frankrijk
Dan zou ik het doen
Ondanks het bloed dat is
Gevloeid in de straten
Het is al te laat
Om spijt te hebben
Ik had mijn volk kunnen redden
Maar ik zal morgen sterven, helaas!
Dat ik niet tevergeefs sterf
Of er moet hoop zijn
Ik weet, dat, zelfs voor de dood
Ik zal leven in de geest van een volk
Ik ben bereid om te sterven
Ik heb niets meer te vrezen
Ik moet afscheid nemen
Ik moet afscheid nemen
Ik ben bereid om te sterven
Ik heb niets meer te vrezen
Ik moet afscheid nemen
Ik moet afscheid nemen
Vaarwel mijn volk, vergeet me niet