Atlas
Ik heb zand in mijn zakken en wind in mijn haar
De hoop die ik had, hangt goed aan elkaar
Ik Moët bergen verzetten, mijn jas is er zwaar van
Ik had water gevangen in de kom van mijn hand
Ik bracht het naar zee, ik zwom terug naar land
Tot stukje voor stukje de kustlijn verandert
Jij zei dat het klaar was, noemde mij je atlas
Sorry dat ik jou nog op handen draag
Jij doet of het niks was, ik gaf te veel, maar fuck dat
God, je bent complex, maar dat heb ik graag
Dus ik verkoop mijn spullen, bouw huizen van karton
De prijs die ik betaal om te denken dat het kon
Ik wist dat het zwaar was, niet dat het niet waar was
Je wereld op mijn schouders, nooit andersom
Nooit andersom
(Ah, ah)
Nooit andersom
(Ah, ah)
Jij had een blok aan je been, je wist niet dat ik er was
Trok mij door de modder, daarna
Vroeg ik wat er op je borst lag, is daar nog plaats voor mij?
Ik wist dat het goed ging komen, toen was het moment voorbij
Jij zei dat het klaar was, noemde mij je atlas
Sorry dat ik jou nog op handen draag
Jij doet of het niks was, ik gaf te veel, maar fuck dat
God, je bent complex, maar dat heb ik graag
Dus ik verkoop mijn spullen, bouw huizen van karton
De prijs die ik betaal om te denken dat het kon
Ik wist dat het zwaar was, niet dat het niet waar was
Je wereld op mijn schouders, nooit andersom
Nooit andersom
Bekeken wou ik dat ik onze weken ritueel in brand kon steken
Te veel gevraagd?
Achteraf bekeken waren het labiele weken, ik zou beide benen breken
Als jij het vraagt
Maar jij zei dat het klaar was, noemde mij je atlas
Sorry dat ik jou nog op handen draag
Jij doet of het niks was, ik gaf te veel, maar fuck dat
God, je bent complex, maar dat heb ik graag
Dus ik verkoop mijn spullen, bouw huizen van karton
De prijs die ik betaal om te denken dat het kon
Ik wist dat het zwaar was, niet dat het niet waar was
Je wereld op mijn schouders, nooit andersom
Nooit andersom
Atlas
J'ai du sable dans mes poches et du vent dans mes cheveux
L'espoir que j'avais, est bien en place
Je dois déplacer des montagnes, ma veste pèse un poids
J'avais de l'eau dans la paume de ma main
Je l'ai ramenée à la mer, j'ai nagé vers le rivage
Jusqu'à ce que petit à petit la côte change
Tu as dit que c'était fini, m'as appelé ton atlas
Désolé de te porter encore sur mes mains
Tu fais comme si de rien n'était, j'ai trop donné, mais merde ça
Mon Dieu, tu es complexe, mais j'aime ça
Alors je vends mes affaires, construis des maisons en carton
Le prix que je paie pour croire que c'était possible
Je savais que c'était lourd, pas que ce n'était pas vrai
Ton monde sur mes épaules, jamais l'inverse
Jamais l'inverse
(Ah, ah)
Jamais l'inverse
(Ah, ah)
Tu avais un boulet au pied, tu ne savais pas que j'étais là
Tu m'as traîné dans la boue, puis
J'ai demandé ce qu'il y avait sur ta poitrine, y a-t-il encore de la place pour moi ?
Je savais que ça allait bien se passer, mais le moment était déjà passé
Tu as dit que c'était fini, m'as appelé ton atlas
Désolé de te porter encore sur mes mains
Tu fais comme si de rien n'était, j'ai trop donné, mais merde ça
Mon Dieu, tu es complexe, mais j'aime ça
Alors je vends mes affaires, construis des maisons en carton
Le prix que je paie pour croire que c'était possible
Je savais que c'était lourd, pas que ce n'était pas vrai
Ton monde sur mes épaules, jamais l'inverse
Jamais l'inverse
Je voulais pouvoir brûler nos semaines rituelles
C'est trop demander ?
Avec le recul, c'étaient des semaines instables, je me casserais les deux jambes
Si tu le demandais
Mais tu as dit que c'était fini, m'as appelé ton atlas
Désolé de te porter encore sur mes mains
Tu fais comme si de rien n'était, j'ai trop donné, mais merde ça
Mon Dieu, tu es complexe, mais j'aime ça
Alors je vends mes affaires, construis des maisons en carton
Le prix que je paie pour croire que c'était possible
Je savais que c'était lourd, pas que ce n'était pas vrai
Ton monde sur mes épaules, jamais l'inverse
Jamais l'inverse