Волос твоих пепел, Рахиль
Vo slavu divnym potomkam moguchego boga
Chto likom krashe chem solntse v zenite svoyem
Ostatki poraboshchennogo imi naroda
Tomyat·sya v yamakh nabitykh smoloy i uglem
Ostavʹte nadezhdu te, kto vo chrevo zemli byl nizverzhen imi
Molitvami tshchetnymi dushu gotovʹte ko snu
Pod sodrannoy kozhey plotʹ izuchayte, plachʹte glazami pustymi
Nadsmotrshchik v chernom neset v ladonyakh tʹmu
On gromko poyet o chesti
On ruku vzdymayet vvysʹ
On bratʹyev k yame szyvayet poslushatʹ pesnyu
S orkestrom zhalobnykh vopley goryashchikh krys
S zhutkim oskalom v litsa neschastnykh
Strazhnik plyuyet zharkim ognem
Ya voskhvalyayu boga pitaya plamya
Svetom dushi ozaryaya temnitsu moikh strastey
Ya voznoshusʹ iz okov v nebesa pogibaya
S vetrom slivayasʹ v sonme nevinnykh smertey
Ya stanu peplom
Chernaya vlaga istokov my pʹyem tebya nochʹyu
My pʹyem tebya utrom i v poldenʹ
My v nebe mogilu kopayem tam net tesnoty
V dome zhivet chelovek on zmey priruchayet on pishet v Germaniyu pisʹma
On darit nam v nebe mogilu on psov sozyvayet svistkom
Smertʹ — eto staryy maestro
On pishet spuskayet·sya vniz zagorayut·sya zvezdy
On pishet
Volos tvoikh zoloto Gretkhen
Volos tvoikh pepel Rakhilʹ
Ya stanu yarkim ognem szhimaya smolistyye vetvi
Zoloy kholodnoy padu, ostaviv kostey fitilʹ
Travoy zelenoy vzoydu, ukrasiv volos tvoikh zoloto Gretkhen
Kornyami krepko obnyav volos tvoikh pepel, Rakhilʹ
Tsvetu ya v pamyatʹ o toy, chto v yame molila o smerti
Volos tvoikh zoloto Gretkhen, volos tvoikh pepel, Rakhilʹ
As van jouw haren, Rachel
Ter ere van de wonderlijke nakomelingen van de machtige god
Die mooier is dan de zon op zijn hoogste punt
De resten van het door hen onderdrukte volk
Lijden in kuilen vol teer en kolen
Laat de hoop achter voor wie door hen in de schoot van de aarde is neergestort
Bereid je ziel voor op de slaap met vrome gebeden
Onder de gescheurde huid, bestudeer het lichaam, huil met lege ogen
De toezichthouder in het zwart draagt de duisternis in zijn handen
Hij zingt luid over eer
Hij heft zijn hand omhoog
Hij roept de broeders naar de kuil om naar het lied te luisteren
Met het orkest van treurige kreten van brandende ratten
Met een gruwelijke grijns op de gezichten van de ongelukkigen
Spuwt de bewaker met vurig vuur
Ik prijs de god die het vlammetje voedt
Met het licht van de ziel verlicht ik de duisternis van mijn passies
Ik verheft me uit de ketenen naar de hemel, stervend
Versmelt met de wind in de menigte van onschuldige doden
Ik zal as worden
Zwarte vochtigheid van de bronnen drinken we 's nachts
We drinken je 's ochtends en in de middag
We graven een graf in de hemel, daar is geen krapte
In het huis woont een man, hij temt de slang, hij schrijft brieven naar Duitsland
Hij geeft ons in de hemel een graf, hij roept de honden met een fluitje
De dood - dat is de oude maestro
Hij schrijft, hij laat zich zakken, de sterren branden op
Hij schrijft
Het goud van jouw haren, Gretchen
De as van jouw haren, Rachel
Ik zal een fel vuur worden, de harsachtige takken verbranden
Met de koude val van goud, laat de lont van botten achter
Ik zal opgroeien met het groene gras, versierend het goud van jouw haren, Gretchen
Met de wortels stevig omarmend de as van jouw haren, Rachel
Ik kleur in herinnering aan degene die in de kuil om de dood bad
Het goud van jouw haren, Gretchen, de as van jouw haren, Rachel