Paulista
Tem dias que a gente esquece de nascer
E quando nasce a gente implora pra morrer
Se esconde atrás de livros
E poesias pra fingir que tá tudo bem
Deita no asfalto pra observar estrelas
Olhar pra lua se lembrando de alguém
Esquece as mágoas
E se cobre em um manto negro de saudade
E é assim
Que a gente vai ficando
Cada vez mais frio por dentro
Não quero ser apenas um brinquedo
Nos braços de quem não sabe brincar
Quero brindar a vida
Em um peito que tenha espaço pra me acomodar
Não quero ser apenas um brinquedo
Nos braços de quem não sabe brincar
Quero brindar a vida
Em um peito que tenha espaço
Espaço pra me acomodar
É que esse enredo tende a ser modificado
O cheiro cinza em contraste com o sangue parado
A avenida vira palco
De sonhos mortos e mumificados
A gente esquece que só temos uma vida
E que a vida por si só já é descaso
Ascende o teu esquecimento
Pra aliviar seus lamentos e os acasos
Há quem diz que dá pra ser feliz
No meio desse inferno
Não quero ser apenas um brinquedo
Nos braços de quem não sabe brincar
Quero brindar a vida
Em um peito que tenha espaço pra me acomodar
Não quero ser apenas um brinquedo
Nos braços de quem não sabe brincar
Quero brindar a vida
Em um peito que tenha espaço
Espaço, espaço pra me acomodar
Paulista
Er zijn dagen dat we vergeten te leven
En als we geboren worden smeken we om te sterven
Verstoppen achter boeken
En poëzie om te doen alsof alles goed is
Liggen op het asfalt om sterren te bekijken
Kijk naar de maan en herinner je iemand
Vergeet de pijn
En bedek jezelf met een zwart gewaad van heimwee
En zo is het
Dat we steeds
Kouder van binnen worden
Ik wil niet slechts een speeltje zijn
In de armen van iemand die niet weet hoe te spelen
Ik wil het leven proosten
In een hart dat ruimte heeft om me te verwelkomen
Ik wil niet slechts een speeltje zijn
In de armen van iemand die niet weet hoe te spelen
Ik wil het leven proosten
In een hart dat ruimte heeft
Ruimte om me te verwelkomen
Dit verhaal neigt te veranderen
De grijze geur in contrast met stilstaand bloed
De brede straat wordt een podium
Voor dode en gemummificeerde dromen
We vergeten dat we maar één leven hebben
En dat het leven op zich al erkenning mist
Versterk je vergeten
Om je klachten en toevalligheden te verlichten
Er zijn mensen die zeggen dat je gelukkig kunt zijn
Midden in deze hel
Ik wil niet slechts een speeltje zijn
In de armen van iemand die niet weet hoe te spelen
Ik wil het leven proosten
In een hart dat ruimte heeft om me te verwelkomen
Ik wil niet slechts een speeltje zijn
In de armen van iemand die niet weet hoe te spelen
Ik wil het leven proosten
In een hart dat ruimte heeft
Ruimte, ruimte om me te verwelkomen