Al Meu Cervell Que Desconec
Al meu cervell que desconec
vénen paraules conegudes,
vocals, consonants, guionets
i signes d'exclamació,
dos punts, moltes comes i accents
que per dir el que sent per tu
crec que no em serveixen de res
no em serveixen de res.
Al meu cervell que desconec
trobe imatges sense paraules
i tots aquells arbres fruiters,
que fa ja tants anys que no veig,
es posen a ballar contents;
per sobre una mar d'aigua neta
passegen frondosos i bells
frondosos i bells.
Al meu cervell que desconec
arrossars de mel obren portes
a llunes plenes juganeres,
que entre tarongers i llimeres
i bresquilleres i ametllers,
van perseguint totes les ombres
darrera els pins i els garrofers
els pins i els garrofers.
Al meu cervell que desconec
un gran interrogant s'acosta,
vol abraçar totes les lletres
que formen la paraula Amor.
Les lletres canvien de lloc
i formen la paraula Roma
i riuen amb complicitat
amb complicitat.
Al meu cervell que desconec
arriben els anys que hem viscut
junts, carregats, curulls de vida,
plens de desig, fan senyals
als que encara no ha arribat
dient-los: veniu i mireu
com estem nosaltres de bé
nosaltres de bé.
Al meu cervell que desconec
els altres anys que no hem viscut,
a poc a poc van apropant-se,
s'ho miren una mica incrèduls
i no veuen com podran viure
tan intensament com aquells
i creuen que ells són diferents
que ells són diferents.
Al meu cervell que desconec,
com un esclat, arriben flors
portant els seus colors més nets,
gessamins, roses i anemones,
dàlies, clavells i camèlies,
geranis, roselles, baladres
i d'altres flors que dir no sé
que dir no sé.
Al meu cervell que desconec
al meu cos tot, véns somrient
i em dius t'estime, al mateix
moment que jo et dic t'estime.
És un instant que ens fa més lliures
i en què tots els ocells del món,
de sobte, es posen a volar
es posen a volar.
A Mi Cerebro Desconocido
A mi cerebro desconocido
vienen palabras conocidas,
vocales, consonantes, guiones
y signos de exclamación,
dos puntos, muchas comas y acentos
que para decir lo que siento por ti
creo que no me sirven de nada
no me sirven de nada.
A mi cerebro desconocido
tengo imágenes sin palabras
y todos esos árboles frutales,
que hace tantos años que no veo,
se ponen a bailar contentos;
sobre un mar de agua limpia
pasean frondosos y bellos
frondosos y bellos.
A mi cerebro desconocido
arrozales de miel abren puertas
a lunas llenas juguetonas,
que entre naranjos y limoneros
y ciruelos y almendros,
van persiguiendo todas las sombras
detrás de los pinos y los algarrobos
los pinos y los algarrobos.
A mi cerebro desconocido
un gran interrogante se acerca,
quiere abrazar todas las letras
que forman la palabra Amor.
Las letras cambian de lugar
y forman la palabra Roma
y ríen con complicidad
con complicidad.
A mi cerebro desconocido
llegan los años que hemos vivido
juntos, cargados, rebosantes de vida,
llenos de deseo, hacen señales
a los que aún no han llegado
diciéndoles: venid y mirad
cómo estamos nosotros de bien
cómo estamos nosotros de bien.
A mi cerebro desconocido
los otros años que no hemos vivido,
poco a poco se acercan,
se miran un poco incrédulos
y no ven cómo podrán vivir
tan intensamente como aquellos
y creen que ellos son diferentes
que ellos son diferentes.
A mi cerebro desconocido,
como un estallido, llegan flores
trayendo sus colores más puros,
jazmines, rosas y anémonas,
dalias, claveles y camelias,
geranios, rosas, azucenas
y otras flores que no sé nombrar
que no sé nombrar.
A mi cerebro desconocido
a mi cuerpo entero, vienes sonriendo
y me dices te amo, al mismo
momento que yo te digo te amo.
Es un instante que nos hace más libres
y en el que todos los pájaros del mundo,
de repente, se ponen a volar
se ponen a volar.