An en Jan
Het schelden is vertrouwd en houdt je jong
De woorden zijn al jarenlang versleten
Het komt niet meer zo hard aan
Zoals vroeger, toen 't begon
Het is nu ook veel gauwer vergeten
De kinderen spelen mee, ze zijn 't gewend
Ze balanceren heel behendig in 't gevecht
Ze weten: als je maar op je hoede bent
En vader is wel gek maar echt niet slecht
Het huilen heeft ook niet zoveel effect
Door tranen is men niet meer zo bewogen
't Getier komt heel spontaan en onbedekt
Ook al is de tekst niet meer zo overwogen
De gewoonte sloop er in, haast ongemerkt
Je zou bijna kunnen spreken van een stijl
En ook de mogelijkheden blijven onbeperkt
En af en toe is het ook nog wel eens geil
Want au fond is de basis heel erg sterk
't Heeft elkanders leven sterk verbonden
Ook al is 't schreeuwen soms een moeizaam werk
't Heeft de liefde niet geschaad, maar wel geschonden
Het is een kosmisch getreutel in de tijd
En dus is zo 't aardse oponthoud gevuld
En wat geeft het nou een klap of een verwijt
De scherven worden toch niet meer verhuld
En ze worden heus wel samen nog eens oud
Ook al zien hun ogen 's morgens wel 's rood
Ook al zijn hun tranen 's morgens wel eens koud
Ze houden elkaar vast tot in de dood
An en Jan
El insultar es familiar y te mantiene joven
Las palabras están desgastadas desde hace años
Ya no afectan tanto
Como antes, cuando todo comenzó
Ahora se olvida mucho más rápido
Los niños juegan también, están acostumbrados
Se desenvuelven hábilmente en la pelea
Saben: si estás alerta
Y papá está loco pero no es malo de verdad
Llorar tampoco tiene mucho efecto
Las lágrimas ya no conmueven tanto
Los gritos son espontáneos y sin tapujos
Aunque el texto ya no sea tan pensado
La costumbre se coló, casi sin darse cuenta
Casi podrías decir que es un estilo
Y las posibilidades siguen siendo ilimitadas
Y de vez en cuando también es excitante
Porque en el fondo la base es muy sólida
Ha unido fuertemente sus vidas
Aunque a veces gritar sea un trabajo arduo
No ha dañado el amor, pero sí lo ha herido
Es un revoltijo cósmico en el tiempo
Y así se llena la demora terrenal
Y qué importa un golpe o un reproche
Las grietas de todos modos ya no se ocultan
Y envejecerán juntos
Aunque sus ojos a veces amanezcan rojos
Aunque sus lágrimas a veces sean frías
Se sostendrán mutuamente hasta la muerte