Echo
Niemand wist z'n ware naam
Z'n muziek gold als z'n paspoort
Als hij wegging, bleef z'n stem
Als een echo verder gaan
Hij koos uit veel gezichten
Steeds een masker voor 't moment
Hij trok voor alle vrienden
Altijd nieuwe kleuren aan
De grendel van de deuren
Weken meestal voor zijn glimlach
Maar hij miste vaak die ene
Die nooit open was gegaan
Hij liet zijn sporen na
Als een sleep in 't witte zand
Als hij kwam ging hij weer weg
Maar hij liet allen in de waan
Hij zei: Vergeet mijn naam
Want mijn muziek blijft altijd bij je
Voor een afscheid in mijn stem
Als een echo door zal gaan
Eco
Nadie conocía su verdadero nombre
Su música era su pasaporte
Cuando se iba, su voz quedaba
Como un eco que seguía
Elegía entre muchas caras
Siempre una máscara para el momento
Para todos sus amigos
Siempre se ponía nuevos colores
Las cerraduras de las puertas
Por lo general cedían ante su sonrisa
Pero a menudo extrañaba a aquella
Que nunca se abrió
Dejaba sus huellas
Como un rastro en la arena blanca
Cuando llegaba, se iba de nuevo
Pero dejaba a todos en la ilusión
Decía: Olvida mi nombre
Porque mi música siempre estará contigo
Para una despedida en mi voz
Como un eco que seguirá