Mathilde
Zij heeft haar leven in eigen hand
Ze wordt door niemand overmand
Want iemand die bij haar is aangeland
Laat ze toe in opperste verbazing
Ze spreekt de taal van haar alleen
Ze draait om niets en niemand heen
De woorden zijn van haar een voor een
Genadeloos, wil ze een fenomeen zijn
En als ze in de wereld gaat
In pracht en praal en hoofse staat
En leunend op haar eigen ziel
En spinnend aan haar sprookjeswiel
Dan geeft ze een ander alle kans
En weigert nooit een nieuwe dans
Maar neemt hem mee naar haar torentrans
En daagt hem uit, of-ie niet bang is
Ze daalt alleen de treden af
En sluit hem op, dat is zijn straf
De sleutel is van haar, van haar alleen
Haar sleep komt er achteraan, omdat-ie te lang is
De spiegel wacht als koningskind
Als prins en de enige die haar bemint
En weet, als zij hem aankijkt
Dat haar blik niet van hem wijkt, van hem wijkt
Ze gaat liggend op het hemelbed
En weet, als je maar op niemand wedt
Maar 't gevaar is maar soms net gered
'Ik liet iedereen in z'n eigen waarde', wist ze
Ze staat op en kleedt zich aan
En mooier dan tevoren
Laat haar gouden wimpers maar begaan
Beschenen door de volle maan
Beschenen door de volle maan
En zo kijkt de nacht haar aan
Als een keizerin
Want ze heeft haar leven in eigen hand
Ze wordt door niemand overmand
Want als iemand haar ziel aanrandt
Dan slaat ze toe, in opperste verbazing
Mathilde
Ella tiene su vida en sus propias manos
Nadie la domina
Porque aquel que llega a ella
Lo deja atónito
Ella habla su propio idioma
No da vueltas ni rodeos
Las palabras salen una a una de ella
Implacable, quiere ser un fenómeno
Y cuando entra en el mundo
Con esplendor y en un estado cortés
Apoyándose en su propia alma
Y tejiendo en su rueda de cuentos
Entonces le da a otro la oportunidad
Nunca rechaza un nuevo baile
Pero lo lleva a su torreón
Y lo desafía, a ver si tiene miedo
Ella desciende sola los escalones
Y lo encierra, esa es su pena
La llave es de ella, solo de ella
Su cola viene detrás, porque es demasiado larga
El espejo espera como un rey
Como un príncipe y el único que la ama
Y sabe, cuando ella lo mira
Que su mirada no se aparta de él, no se aparta de él
Ella se acuesta en la cama celestial
Y sabe, no apuestes por nadie
Pero el peligro a veces se salva por poco
'Dejo a todos en su propio valor', ella sabía
Se levanta y se viste
Y más hermosa que antes
Deja que sus pestañas doradas hagan lo suyo
Iluminada por la luna llena
Iluminada por la luna llena
Y así la noche la mira
Como una emperatriz
Porque tiene su vida en sus propias manos
Nadie la domina
Porque si alguien ataca su alma
Ella contraataca, atónita