395px

Die Stadt Amsterdam

Rapalje

De Stad Amsterdam

In de stad Amsterdam, waar de zeelieden lallen
Tot hun nachtmerries schallen over oud Amsterdam
In de stad Amsterdam, waar de zeelieden, dronken
Als een wimpel zo lam, in de dokken gaan ronken
In de stad Amsterdam, waar de zeeman verzuipt
Vol van bier en van gram, als de morgen ontluikt
In de stad Amsterdam, waar de zeeman ontwaakt
Als de warmte weer blaakt over Damrak en Dam

In de stad Amsterdam, waar de zeelieden bikken
Zilv'ren haringen slikken, bij de staart uit de hand
Van de hand in de tand, smijten zij met hun knaken
En ze zullen hem raken als een kat in het want
En ze stinken naar aal, in hun grof blauwe truien
En ze stinken naar uien, daarmee doen zij hun maal
Na hun maal staan zij op om hun broek dicht te knopen
En dan gaan ze weer lopen en het boert in hun krop

In de stad Amsterdam, waar de zeelieden zwieren
En de meiden versieren, buik aan buik, lekker klam
En ze draaien hun wals als een wentelende zon
Op de klank, dun en vals, van een accordeon
En zo rood als een kreeft happen zij naar wat lucht
Tot opeens met een zucht de muziek het begeeft
Met een air van gewicht voeren zij met wat spijt
Dan hun Mokumse meid weer terug in het licht

In de stad Amsterdam waar de zeelieden zuipen
En maar zuipen en maar zuipen en daarop nog eens zuipen
Zuipen op het geluk van een hoer van de Wallen
Op een Hamburgse hoer, nou ja, van een goed stuk
Van een slet die zichzelf in haar deugd heeft geschonken
Voor een gulden of elf en dan zijn ze goed dronken
Met hun wankelende lijven lozen zij dan hun drank
En ze pissen zoals ik jank om de ontrouw der wijven

In de stad Amsterdam
In de stad Amsterdam
In de stad Amsterdam
In de stad Amsterdam

Die Stadt Amsterdam

In der Stadt Amsterdam, wo die Matrosen lallen
Bis ihre Albträume über das alte Amsterdam hallen
In der Stadt Amsterdam, wo die Matrosen, betrunken
Wie ein Wimpel so lahm, in den Docks rumoren
In der Stadt Amsterdam, wo der Seemann ertrinkt
Voll von Bier und von Gram, wenn der Morgen beginnt
In der Stadt Amsterdam, wo der Seemann erwacht
Wenn die Wärme wieder blüht über Damrak und Dam

In der Stadt Amsterdam, wo die Matrosen schnappen
Silberne Heringe schlucken, aus der Hand, ganz schnell
Von der Hand in den Mund, werfen sie mit ihrem Geld
Und sie werden ihn treffen wie eine Katze im Netz
Und sie stinken nach Aal, in ihren groben blauen Pullovern
Und sie stinken nach Zwiebeln, damit machen sie ihr Mahl
Nach dem Essen stehen sie auf, um ihre Hosen zu schließen
Und dann gehen sie wieder und es grummelt in ihrem Bauch

In der Stadt Amsterdam, wo die Matrosen wirbeln
Und die Mädchen verzieren, Bauch an Bauch, schön klamm
Und sie tanzen ihren Walzer wie eine sich drehende Sonne
Auf den Klängen, dünn und schief, einer Ziehharmonika
Und so rot wie ein Hummer schnappen sie nach Luft
Bis plötzlich mit einem Seufzer die Musik verstummt
Mit einem Hauch von Bedauern bringen sie, etwas betrübt
Dann ihr Mokumer Mädchen wieder ins Licht

In der Stadt Amsterdam, wo die Matrosen saufen
Und nur saufen und nur saufen und darauf noch einmal saufen
Saufen auf das Glück einer Hure von den Gassen
Auf eine Hamburger Hure, na ja, von einem guten Stück
Von einer Schlampe, die sich in ihrer Tugend verschenkt
Für einen Gulden oder elf und dann sind sie gut betrunken
Mit ihren wankenden Körpern lassen sie ihren Alkohol los
Und sie pinkeln, wie ich japse, über die Untreue der Weiber

In der Stadt Amsterdam
In der Stadt Amsterdam
In der Stadt Amsterdam
In der Stadt Amsterdam