Pesa Pruini
Fogu dd' abruxit !
Lampu ti calit !
Is canis dda tirint !
De arrori mannu
Si nd'est torrada a scidai de candu fiant
Is domus cu perda manna
Kistionai in lingua nosta
Cumprendi totu in dd un''orta totu
Ca tantis no ndi calat
No parit berus ca ddui seu torrau
Is propius fueddus lintus e pintus
Ma su sensu abarrat cussu
In pagus a solus a solus
Cun su scraxiu prenu a forrogai
Su fundu 'e sa pinjada
Po cussu inguni, is arrexinis suint a su tzugu
Po cussu innoi, tzurpus, surdus e mudus
Po cussu inguni, fillu bonu no ddu est nudda po tui
Po cussu innoi, no s'acudint is barras
Pesa Pruini
Fuego destruido !
Llama te quema !
Los perros tiemblan !
De gran terror
Si en la torre se quema la madera
Las casas con piedra grande
Cuestionan en nuestra lengua
Comprenden todo de una vez todo
Porque tantas no lo entienden
No parece bueno que se queme
Los propios fuegos dentro y fuera
Pero el sentido se pierde
En el campo solo, solo
Con el ruido tomo el azadón
El fondo de la zanja
Por eso algunos, los arrepentidos van al abismo
Por eso los necios, torpes, sordos y mudos
Por eso algunos, un buen hijo no es nada para ti
Por eso los necios, no se abren las puertas