Annabelle, ach Annabelle
Annabelle, ach Annabelle,
Du bist so herrlich intellektuell,
Du bist so wunderbar negativ,
Und so erfrischend destruktiv.
Annabelle, ach Annabelle,
Du bist so herrlich unkonventionell,
Ich bitte dich, komm sei so gut,
Mach' meine heile Welt kaputt!
Früher war ich ahnungslos wie ein Huhn,
Doch sie erweitert mein Bewußtsein nun,
Und diese Bewußtseinserweiterung
Ist für mich die schönste Erheiterung.
Seit ich auf ihrem Bettvorleger schlief,
Da bin ich ungeheuer progressiv,
Ich übe den Fortschritt und das nicht faul:
Nehme zwei Schritt auf einmal und fall' aufs Maul.
Früher hab' ich oft ein eigenes Auto benutzt,
Hab' mir zweimal täglich die Zähne geputzt,
Hatte zwei bis drei Hosen und ein paar Mark in bar,
Ich erröte, wenn ich denk' was für ein Spießer ich war.
Seit ich Annabelle hab', sind die Schuhe unbesohlt,
Meine Kleidung hab' ich nicht mehr von der Reinigung geholt,
Und seit jenem Tag gehör' ich nicht mehr zur Norm:
Denn ich trage jetzt die Nonkonformisten-Uniform.
Früher, als ich noch ein Spießer war,
Ging ich gern ins Kino, in Konzerte sogar.
Doch mit diesem passiv-kulinarischen Genuß
Machte Annabelle kurzentschlossen Schluß.
Wenn wir heut' ausgehn', dann geschieht das allein,
Um gesellschaftspolitisch auf dem Laufenden zu sein.
Heut' bitt' ich, Annabelle, erhör' mein Fleh'n,
Laß uns zu einem Diskussionsabend geh'n!
Früher hab' ich manchen Tag und manche Nacht
Auf dem Fußballplatz und in der Kneipe zugebracht,
Mit Freunden geplaudert, meine Zeit verdöst,
Doch dann hat Annabelle mich von dem Übel erlöst.
Heut' sitz' ich vor ihr und hör' mit offenem Mund,
Wenn sie für mich doziert, Theorien aufstellt und
Ich wünsche, diese Stunden würden nie vergehen,
Ich könnt' ihr tagelang zuhör'n, ohne ein Wort zu verstehen.
Früher dachte ich korruptes Spießerschwein,
Wer das schaffen will, müßte fröhlich sein.
Doch jetzt weiß ich, im Gegenteil,
Im Pessimismus liegt das Heil!
Früher hab' ich nämlich gerne mal gelacht,
Doch auch hier hat sie mich weitergebracht.
Heut' weiß ich, die Lacherei war reaktionär,
Infolgedessen denk' ich nach und schreit' ernst einher.
Annabelle, ach Annabelle,
Du bist so herrlich intellektuell,
Zerstör' mir meine rosa Brille
Und meine Gartenzwergidylle!
Annabelle, ach Annabelle,
Du bist so herrlich unkonventionell,
Ich bitte dich, komm sei so gut,
Mach' meine heile Welt kaputt!
Früher saß ich gerne tagelang
Vorm Fernsehapparat und aß und trank
Und war ein zufriedener Konsument,
Doch im höchsten Grade dekadent.
Dann hat Annabelle mich vor nicht langer Zeit
Vom Konsumterror befreit.
Nur noch geist'ge Werte sind's, die ich begehr',
Und von nun an bleibt der Kühlschrank leer!
Früher war ich, wie das alles zeigt,
Einem billigen Vergnügen niemals abgeneigt.
Doch ab heute wird nicht mehr genossen,
Dafür diskutier'n wir beide unverdrossen.
Wenn ich zu Ihren Füßen lieg',
Dann üb' ich an mir Selbstkritik,
Und zum Zeichen ihrer Sympathie
Nennt sie mich „süßer Auswuchs kranker Bourgeoisie".
Annabelle, ach Annabelle,
Du bist so herrlich unkonventionell,
Du bist so herrlich emanzipiert
Und hast mich wie ein Meerschweinchen dressiert.
Annabelle, ach Annabelle,
Du bist so herrlich intellektuell,
Und zum Zeichen deiner Emanzipation
Beginnt bei dir der Bartwuchs schon.
Annabelle, ach Annabelle
Annabelle, ach Annabelle,
Je bent zo heerlijk intellectueel,
Je bent zo prachtig negatief,
En zo verfrissend destructief.
Annabelle, ach Annabelle,
Je bent zo heerlijk onconventioneel,
Ik vraag je, kom wees zo goed,
Maak mijn perfecte wereld kapot!
Vroeger was ik onwetend als een kip,
Maar nu breidt ze mijn bewustzijn uit,
En deze bewustzijnsverruiming
Is voor mij de mooiste opkikker.
Sinds ik op haar vloerkleed sliep,
Ben ik enorm progressief,
Ik oefen de vooruitgang en dat niet lui:
Neem twee stappen tegelijk en val op mijn snuit.
Vroeger gebruikte ik vaak een eigen auto,
Poetste ik twee keer per dag mijn tanden, zo,
Had twee tot drie broeken en een paar euro's in de hand,
Ik bloos als ik denk aan hoe saai ik was, heel ongebrand.
Sinds ik Annabelle heb, zijn de schoenen versleten,
Mijn kleding heb ik niet meer van de stomerij gehaald,
En sinds die dag hoor ik niet meer bij de norm:
Want ik draag nu de non-conformisten-uniform.
Vroeger, toen ik nog een saaie was,
Ging ik graag naar de bioscoop, naar concerten zelfs.
Maar met dit passief-culinaire genot
Maakte Annabelle resoluut een eind aan dat lot.
Als we nu uitgaan, dan doen we dat alleen,
Om maatschappelijk-politiek op de hoogte te zijn, zo gemeen.
Vandaag vraag ik, Annabelle, verhoor mijn gebed,
Laten we naar een discussieavond gaan, dat is wat ik red!
Vroeger bracht ik menige dag en nacht
Op het voetbalveld en in de kroeg door, heel zacht,
Met vrienden gekletst, mijn tijd verdoofd,
Maar toen heeft Annabelle me van het kwaad bevrijd, zo beloofd.
Vandaag zit ik voor haar en luister met open mond,
Als ze voor mij doceert, theorieën opbouwt, heel gezond,
En ik wens dat deze uren nooit vergaan,
Ik zou dagenlang naar haar kunnen luisteren, zonder iets te verstaan.
Vroeger dacht ik corrupt spießerschwein,
Wie dat wil bereiken, moet vrolijk zijn.
Maar nu weet ik, in tegendeel,
In pessimisme ligt de heil, dat is mijn deel!
Vroeger lachte ik graag, dat was mijn stijl,
Maar ook hier heeft ze me verder gebracht, heel veel, niet schraal.
Vandaag weet ik, die lach was reactionair,
Daarom denk ik na en schreeuw ik serieus, heel zwaar.
Annabelle, ach Annabelle,
Je bent zo heerlijk intellectueel,
Verwoest mijn roze bril
En mijn tuinbeeld-idylle, zo stil!
Annabelle, ach Annabelle,
Je bent zo heerlijk onconventioneel,
Ik vraag je, kom wees zo goed,
Maak mijn perfecte wereld kapot!
Vroeger zat ik graag dagenlang
Voor de televisie en at en dronk, heel bang
En was een tevreden consument,
Maar dat was in hoge mate decadent.
Toen heeft Annabelle me niet zo lang geleden
Van de consumptiedruk bevrijd, dat is wat ik vreden.
Alleen geestelijke waarden zijn wat ik begeer,
En vanaf nu blijft de koelkast leeg, dat is mijn eer!
Vroeger was ik, zoals alles laat zien,
Nooit afkerig van goedkope geneugten, zo gemeen.
Maar vanaf vandaag wordt er niet meer genoten,
Daarvoor discussiëren we beiden onvermoeibaar, zo geboden.
Als ik aan haar voeten lig,
Oefen ik zelfkritiek, dat is mijn plicht,
En als teken van haar sympathie
Noemt ze me “schattige uitwas van de zieke bourgeoisie”.
Annabelle, ach Annabelle,
Je bent zo heerlijk onconventioneel,
Je bent zo heerlijk emancipatorisch
En hebt me als een cavia gedresseerd, heel historisch.
Annabelle, ach Annabelle,
Je bent zo heerlijk intellectueel,
En als teken van jouw emancipatie
Begint bij jou de baardgroei al, dat is mijn fascinatie.