Au-dessus des nuages
Vent sud-ouest, piste vingt-trois,
Bruyants ses moteurs s'éveillent.
Il s'élance devant moi
Assourdissant mes oreilles.
Troublant l'asphalte mouillé,
Traînant la pluie comme un voile,
Qui retombe déchiré
En lambeaux lorsqu'il s'envole.
Au dessus des nuages
La liberté semble être infinie.
Toutes nos craintes et nos peines, dit-on,
En sont ensevelies sous l'horizon,
Et tout ce qui nous accable et confond,
S'y allège et s'éclaircit.
Mes yeux distinguent longtemps
Le feu rouge au fuselage,
Qui disparait lentement
Au fond du gris des nuages.
Je connais bien son chemin
Et la route qu'il sillonne,
Par le sifflement lointain,
Son grondement monotone.
Au dessus des nuages…
Le calme vient s'installer,
Et la pluie fine persiste.
Quelqu'un prépare un café
Au fond du bureau de piste.
L'huile fait des arcs-en-ciel
Dans les flaques, et les nuages,
En passant, se mirent en elles…
J'aurais bien fait ce voyage!
Au dessus des nuages…
Boven de Wolken
Zuidwestenwind, baan drieëntwintig,
Luidruchtig worden de motoren wakker.
Hij steekt voor me uit
Dovend voor mijn oren.
Verstoort het natte asfalt,
Slepend de regen als een sluier,
Die verscheurd weer valt
In stukken wanneer hij opstijgt.
Boven de wolken
Lijkt de vrijheid eindeloos.
Al onze angsten en onze pijn, zegt men,
Zijn begraven onder de horizon,
En alles wat ons verdrukken en verwarren,
Verlicht en klaart daar op.
Mijn ogen onderscheiden lang
Het rode licht op de romp,
Dat langzaam verdwijnt
In de grijze wolken.
Ik ken zijn pad goed
En de route die hij bewerkt,
Aan het verre gefluit,
Zijn monotone gedreun.
Boven de wolken…
De rust komt zich vestigen,
En de fijne regen blijft aanhouden.
Iemand zet koffie
Achter de bureau op de baan.
De olie maakt regenbogen
In de plassen, en de wolken,
Spiegelen zich erin…
Ik had deze reis graag gemaakt!
Boven de wolken…