395px

Christine

Reinhard Mey

Christine

Christine, ma belle, ma douce, ma jolie!
Je chante pour elle et pour elle je ris!
Elle est tendre et sauvage, elle est comme un torrent
Qui me berce et m'enztaîne, elle est comme le vent.
Ell est comme le vent qui joue dans mes cheveux,
Capricieuse et changeante, elle est comme le feu
Qui brûle ma mémoire, je ne sais qui je suis.
Christine, ma belle, ma douce, ma jolie!

Si je ne sais pas qui dirige l'univers,
Si je ne sais pas pourquoi tourne la terre,
Je sais bien cependant, que serré dans ses bras,
Je frémis comme frémissent les cordes sous mes doigts!
J'ai perdu la mémoire, l'orgueuil, l'assurance,
J'ai perdu le sommeil, la tête et la patience!
Mais ce que j'ai perdu ne pèse pas bien lourd:
J'ai perdu avec joie, pour gagner son amour!

Je me ferais noble pour lui faire plaisir,
Je deviendrais sage, gendarme ou fakir
Ou pompier ou ministre et si elle veut bien
Je reste qui je suis et ne deviendrai rien.
Je changerais pour elle mes anciennes opinions,
Et je ferais des siennes mes nouvelles convictions!
Je lui cèderais tout, mais lui refuserais,
Si elle me demandait de cesser de l'aimer.

Christine, ma belle, ma douce, ma jolie!
Je chante pour elle et pour elle je vis!
Elle est tendre et sauvage, elle est comme un torrent
Qui me berce au rivage, qui m'entraine en riant.
Elle est douce, elle est tendre, et moi, je l'aimerai
Cent mille ans et trois jours, jusqu'à la Saint-Jamais!
Et tant pis si demain je meurs au point du jour:
J'aurai vécu dans ses bras plus de mille ans d'amour!

Christine

Christine, mijn schoonheid, mijn lieve, mijn mooie!
Ik zing voor haar en voor haar lach ik!
Ze is teder en wild, ze is als een stroom
Die me wiegt en me meesleept, ze is als de wind.
Ze is als de wind die door mijn haren speelt,
Grillig en veranderlijk, ze is als het vuur
Dat mijn geheugen verbrandt, ik weet niet wie ik ben.
Christine, mijn schoonheid, mijn lieve, mijn mooie!

Als ik niet weet wie het universum leidt,
Als ik niet weet waarom de aarde draait,
Weet ik echter wel, dat als ik in haar armen ben,
Ik trilde zoals de snaren onder mijn vingers trillen!
Ik ben mijn geheugen kwijt, mijn trots, mijn zekerheid,
Ik ben de slaap kwijt, mijn hoofd en mijn geduld!
Maar wat ik verloren heb, weegt niet zo zwaar:
Ik heb met vreugde verloren, om haar liefde te winnen!

Ik zou nobel worden om haar te plezieren,
Ik zou wijs worden, gendarme of fakir
Of brandweerman of minister en als ze het wil
Blijf ik wie ik ben en word ik niets.
Ik zou voor haar mijn oude meningen veranderen,
En ik zou haar nieuwe overtuigingen maken tot de mijne!
Ik zou haar alles geven, maar zou weigeren,
Als ze me vroeg te stoppen met van haar te houden.

Christine, mijn schoonheid, mijn lieve, mijn mooie!
Ik zing voor haar en voor haar leef ik!
Ze is teder en wild, ze is als een stroom
Die me wiegt aan de oever, die me lachend meesleept.
Ze is zoet, ze is teder, en ik, ik zal van haar houden
Honderdduizend jaar en drie dagen, tot de Heilige Nooit!
En wat maakt het uit als ik morgen sterf bij zonsopgang:
Ik heb meer dan duizend jaar liefde in haar armen geleefd!