Kaspar
Sie sagten, er käme von Nürnberg her
Und er spräche kein Wort
Auf dem Marktplatz standen sie um ihn her
Und begafften ihn dort
Die einen raunten: „Er ist ein Tier“
Dier andern fragten: „Was will der hier?“
Und dass er sich doch zum Teufel scher
„So jagt ihn doch fort
So jagt ihn doch fort!“
Sein Haar in Strähnen und wirre
Sein Gang war gebeugt
„Kein Zweifel, dieser Irre
Ward vom Teufel gezeugt“
Der Pfarrer reichte ihm einen Krug
Voll Milch, der sog in einem Zug
„Er trinkt nicht vom Geschirre
Den hat die Wölfin gesäugt!
Den hat die Wölfin gesäugt!“
Mein Vater, der in unsrem Orte
Schulmeister war
Trat vor ihn hin, trotz böser Worte
Rings aus der Schar
Er sprach zu ihm ganz ruhig, und
Der Stumme öffnete den Mund
Und stammelte die Worte:
„Heiße Kaspar
Heiße Kaspar“
Mein Vater brachte ihn ins Haus
„Heiße Kaspar“
Meine Mutter wusch seine Kleider aus
Und schnitt ihm das Haar
Sprechen lehrte mein Vater ihn
Lesen und schreiben und es schien
Was man ihn lehrte, sog er in sich auf
- Wie gierig er war!
Wie gierig er war!
Zur Schule gehörte derzeit noch
Das Üttinger Feld
Kaspar und ich pflügten zu zweit
Bald war alles bestellt
Wir hegten und pflegten jeden Keim
Brachten im Herbst die Ernte ein
Von den Leuten vermaledeit
Von deren Hunden verbellt
Von deren Hunden verbellt
Ein Wintertag, der Schnee lag frisch
Es war Januar
Meine Mutter rief uns:
„Kommt zu Tisch
Das Essen ist gar!“
Mein Vater sagte: „...Appetit“
Ich wartete auf Kaspars Schritt
Mein Vater fragte mürrisch:
„Wo bleibt Kaspar?
Wo bleibt Kaspar?“
Wir suchten, und wir fanden ihn
Auf dem Pfad bei dem Feld
Der Neuschnee wehte über ihn
Sein Gesicht war entstellt
Die Augen angstvoll aufgerissen,
Sein Hemd war blutig und zerrissen.
Erstochen hatten sie ihn
Dort am Üttinger Feld
Dort am Üttinger Feld
Der Polizeirat aus der Stadt
Füllte ein Formular
„Gott nehm ihn hin in seiner Gnad' “
Sagte der Herr Vikar
Das Üttinger Feld liegt lang schon brach
Nur manchmal bell'n mir noch die Hunde nach
Dann streu ich ein paar Blumen auf den Pfad
Für Kaspar
Kaspar
Ze zeiden dat hij van Neurenberg kwam
En dat hij geen woord sprak
Op de markt stonden ze om hem heen
En gaperden hem daar aan
De een fluisterde: "Hij is een beest"
De anderen vroegen: "Wat doet hij hier?"
En dat hij zich maar naar de duivel mocht
"Ja ja, jaag hem weg
Ja ja, jaag hem weg!"
Zijn haar in strengen en wild
Zijn gang was gebogen
"Geen twijfel, deze gek
Is door de duivel verwekt"
De dominee gaf hem een kruik
Vol melk, die hij in één teug dronk
"Hij drinkt niet uit de schalen
Die is door de wolvin gezoogd!
Die is door de wolvin gezoogd!"
Mijn vader, die in ons dorp
Onderwijzer was
Stapte naar hem toe, ondanks de boze woorden
Rondom de menigte
Hij sprak heel rustig tegen hem, en
De stomme opende zijn mond
En stamelde de woorden:
"Heet Kaspar
Heet Kaspar"
Mijn vader bracht hem in huis
"Heet Kaspar"
Mijn moeder waste zijn kleren
En knipte zijn haar
Spreken leerde mijn vader hem
Lezen en schrijven en het leek
Wat men hem leerde, nam hij in zich op
- Hoe gretig hij was!
Hoe gretig hij was!
Bij de school hoorde toen nog
Het Üttinger veld
Kaspar en ik ploegen samen
Al snel was alles bewerkt
We verzorgden en koesterden elke zaad
Brachten in de herfst de oogst binnen
Van de mensen vervloekt
Van hun honden geblaft
Van hun honden geblaft
Een winterdag, de sneeuw lag vers
Het was januari
Mijn moeder riep ons:
"Kom aan tafel
Het eten is klaar!"
Mijn vader zei: "...Eetlust"
Ik wachtte op Kaspars stap
Mijn vader vroeg nors:
"Waar blijft Kaspar?
Waar blijft Kaspar?"
We zochten, en we vonden hem
Op het pad bij het veld
De verse sneeuw waaide over hem
Zijn gezicht was verminkt
De ogen angstig opengesperd,
Zijn hemd was bloedig en gescheurd.
Gestoken hadden ze hem
Daar bij het Üttinger veld
Daar bij het Üttinger veld
De politiecommissaris uit de stad
Vulde een formulier in
"God neem hem aan in zijn genade"
Zei de heer vikar
Het Üttinger veld ligt al lang braak
Soms blaffen de honden nog naar me
Dan strooi ik een paar bloemen op het pad
Voor Kaspar