Les Lumières Se Sont Éteintes
Fini le temps du balladin,
Du saltimbanque et comédien.
Le luth que tient le musicien vient de se taire entre ses mains.
La grande table désertée,
Des verres vides, des fleurs fanées.
Il est vrai que le clown est triste quand le rideau tombe enfin.
Les lumières se sont éteintes,
Toutes les fêtes ont une fin.
Ni les reproches, ni les complaintes,
Ni les regrets n'y changeront rien.
Les flammes dans la cheminée
Tissent des ombres tourmentées.
Déjà se lève le matin devant la fenêtre embuée.
Le vin a voilé les esprits,
Les rires se sont assoupis,
Et le silence a envahi la maison où nous étions gais.
Les lumières se sont éteintes...
Adieu je m'en vais maintenant,
Le balladin a fait sont temps,
Et ce n'est pas d'un cœur léger que je pose mon instrument.
Si tu veux, pense à moi parfois,
Et si tu préfères, oublie moi;
Alors, demain je ne serai déjà qu'un souvenir lointain.
Les lumières se sont éteintes...
De Lichten Zijn Uitgegaan
Einde van de tijd van de balladeer,
Van de clown en de komediant.
De luit die de muzikant vasthoudt, is stilgevallen in zijn handen.
De grote tafel verlaten,
Lege glazen, verwelkte bloemen.
Het is waar dat de clown treurig is als het gordijn eindelijk valt.
De lichten zijn uitgegaan,
Alle feesten hebben een einde.
Geen verwijten, geen klachten,
Geen spijt zal daar iets aan veranderen.
De vlammen in de open haard
Weven verontruste schaduwen.
De ochtend komt al op voor het beslagen raam.
De wijn heeft de geesten vertroebeld,
De lachen zijn in slaap gevallen,
En de stilte heeft het huis gevuld waar we vrolijk waren.
De lichten zijn uitgegaan...
Vaarwel, ik ga nu weg,
De balladeer heeft zijn tijd gehad,
En het is niet met een licht hart dat ik mijn instrument neerleg.
Als je wilt, denk soms aan mij,
En als je liever hebt, vergeet me;
Dan ben ik morgen al een verre herinnering.
De lichten zijn uitgegaan...