Jenny's Tale
It was a quiet, dark night on an empty street somewhere in London City
Jenny walked alone, she was dragging her feet, she was heading back home to sleep
Well she knew this town, she knew this floor
Because she’d walked it about a thousand times before
She wanted to escape, can you blame?
Well on the very same night, in a different place
There walked a hooded young youth by the name of James
He was 14 years old and out of his brain, he’d been smoking ganja with the boys
James, he grew up to be a kid of the street
His mates called him screech, he was quick on his feet
He was a liar, a thief at fourteen years old, the devil had set his sights on his soul
As Jenny walked home all alone she felt scared
Usually she was alright but it was like there was something in the air
A divine intervention telling her to beware?
Or maybe intuition bugging her and making her so scared?
Sirens sound in the distance to the beat of Jenny’s feet
A symphony of the night that echoes crime on London’s streets
Jenny turns a corner, their eyes they meet
Our poor girl Jenny, and a boy named Screech
Give me all your money bitch! Give it to me!
If you co-operate, then you’ll soon be free
I want your purse and your phone
Dont fucking look at me!
I mean it bitch! Are you listening to me?
Jenny freezes, statue like, a lady shaped stalagmite
Fear like liquid nitrogen in the dark night
She tried to find strength to move but stayed
As still as a statue in high heeled shoes
What the hell you playing at? You playing games with me?
I swear to fucking God! I’ll slice the rosy off your cheeks
You think I don’t mean it girl? You don’t know me!
The last thing you see will be a boy called
Screech reached for the sheath of the blade with the teeth
That could bite through steel and slice concrete
And he swung possessed, with the devil in his chest
And the statue she was turned to butter in a breath
It was a quiet dark night, on an empty street somewhere in London city
Jenny lay still on the cold concrete
She’s found somewhere to sleep
Well she knew this town, she knew this floor
Because she’d walked it about a thousand times before
I guess that she escaped
It’s such a shame
Het Verhaal van Jenny
Het was een stille, donkere nacht op een lege straat ergens in Londen
Jenny liep alleen, ze sleepte haar voeten, ze ging naar huis om te slapen
Ze kende deze stad, ze kende deze vloer
Want ze had het al zo'n duizend keer eerder gelopen
Ze wilde ontsnappen, kun je het haar kwalijk nemen?
Wel, op dezelfde nacht, op een andere plek
Liep er een jonge jongen met een capuchon, genaamd James
Hij was 14 jaar oud en helemaal van de wereld, hij had met de jongens wiet gerookt
James, hij groeide op tot een kind van de straat
Zijn vrienden noemden hem Screech, hij was snel op zijn voeten
Hij was een leugenaar, een dief op veertienjarige leeftijd, de duivel had zijn zinnen op zijn ziel gezet
Terwijl Jenny alleen naar huis liep, voelde ze zich bang
Normaal gesproken was ze oké, maar het was alsof er iets in de lucht hing
Een goddelijke interventie die haar waarschuwde?
Of misschien was het intuïtie die haar plaagde en zo bang maakte?
Sirenes klinken in de verte op de maat van Jenny's voeten
Een symfonie van de nacht die de misdaad op de straten van Londen weerkaatst
Jenny draait een hoek om, hun blikken kruisen
Onze arme meid Jenny, en een jongen genaamd Screech
Geef me al je geld, trut! Geef het aan me!
Als je meewerkt, ben je zo vrij
Ik wil je tas en je telefoon
Kijk me niet zo aan!
Ik meen het, trut! Luister je naar me?
Jenny bevriest, als een standbeeld, een vrouwvormige stalagmiet
Angst als vloeibare stikstof in de donkere nacht
Ze probeerde kracht te vinden om te bewegen, maar bleef
Zo stil als een standbeeld in hoge hakken
Wat de hel speel je? Speel je spelletjes met me?
Ik zweer het, verdomme! Ik snijd de blos van je wangen
Denk je dat ik het niet meen, meisje? Je kent me niet!
Het laatste wat je ziet, is een jongen genaamd
Screech reikte naar de schede van het mes met de tanden
Die door staal kon bijten en beton kon snijden
En hij zwaaide bezeten, met de duivel in zijn borst
En het standbeeld waar ze in was veranderd, smolt als boter in een adem
Het was een stille donkere nacht, op een lege straat ergens in Londen
Jenny lag stil op het koude beton
Ze heeft ergens een plek gevonden om te slapen
Wel, ze kende deze stad, ze kende deze vloer
Want ze had het al zo'n duizend keer eerder gelopen
Ik denk dat ze ontsnapte
Het is zo'n schande