Nei Giardini Che Nessuno Sa
Senti quella pelle ruvida
Un gran freddo dentro l'anima
Fa fatica anche una lacrima a scendere giù
Troppe attese dietro l'angolo
Gioie che non ti appartengono
Questo tempo inconciliabile, gioca contro di noi
Ecco come si finisce poi
Inchiodati a una finestra noi
Spettatori malinconici
Di felicità impossibili
Tanti viaggi rimandati e già
Valigie vuote da un'eternità
Quel dolore che non sai cos'è
Solo lui non ti abbandonerà mai, oh mai!
E' un rifugio quel malessere
Troppa fretta in quel tuo crescere
Non si fanno più miracoli
Adesso non più
Non dar retta a quelle bambole
Non toccare quelle pillole
Quella suora ha un bel carattere
Ci sa fare con le anime
Ti darei gli occhi miei
Per vedere ciò che non vedi
L'energia, l'allegria
Per strapparti ancora sorrisi
Dirti sì, sempre sì
E riuscire a farti volare
Dove vuoi, dove sai
Senza più quel peso sul cuore
Nasconderti le nuvole
E quell'inverno che ti fa male
Curarti le ferite e poi
Qualche dente in più per mangiare
E poi vederti ridere
E poi vederti correre ancora
Dimentica, c'è chi dimentica
Distrattamente un fiore una domenica
E poi silenzi
E poi silenzi
Silenzi
Nei giardini che nessuno sa
Si respira l'inutilità
C'è rispetto e grande pulizia
È quasi follia
Non sai come è bello stringerti
Ritrovarsi qui a difenderti
E vestirti e pettinarti sì
E sussurrarti non arrenderti
Nei giardini che nessuno sa
Quanta vita si trascina qua
Solo acciacchi, piccole anemie
Siamo niente senza fantasie
Sorreggili, aiutali
Ti prego non lasciarli cadere
Esili, fragili
Non negargli un po' del tuo amore
Stelle che ora tacciono
Ma daranno un senso a quel cielo
Gli uomini non brillano
Se non sono stelle anche loro
Mani che ora tremano
Perché il vento soffia più forte
Non lasciarli adesso no
Che non li sorprenda la morte
Siamo noi gli inabili
Che pur avendo a volte non diamo
Dimentica, c'è chi dimentica
Distrattamente un fiore una domenica
E poi silenzi
E poi silenzi
Silenzi
In Tuinen Die Niemand Kent
Voel die ruwe huid
Een grote kou in de ziel
Zelfs een traan heeft moeite om naar beneden te komen
Te veel wachten om de hoek
Vreugde die niet van jou is
Deze onverenigbare tijd speelt tegen ons
Zo eindigt het dan
Vastgenageld aan een raam, wij
Melancholische toeschouwers
Van onmogelijke geluk
Zoveel uitgestelde reizen en al
Lege koffers van een eeuwigheid
Die pijn die je niet weet wat het is
Alleen hij zal je nooit verlaten, oh nooit!
Het is een toevlucht die malaise
Te veel haast in jouw groei
Er gebeuren geen wonderen meer
Nu niet meer
Luister niet naar die poppen
Raak die pillen niet aan
Die zuster heeft een goed karakter
Ze weet hoe ze met zielen om moet gaan
Ik zou je mijn ogen geven
Om te zien wat je niet ziet
De energie, de vreugde
Om je weer te laten lachen
Je ja zeggen, altijd ja
En je te laten vliegen
Waar je wilt, waar je weet
Zonder dat gewicht op je hart
De wolken verbergen
En die winter die je pijn doet
Je wonden verzorgen en dan
Een paar tanden meer om te eten
En je dan weer te zien lachen
En je dan weer te zien rennen
Vergeet het, er zijn mensen die vergeten
Aandachtig een bloem op een zondag
En dan stiltes
En dan stiltes
Stiltes
In de tuinen die niemand kent
Ademt men de nutteloosheid
Er is respect en grote netheid
Het is bijna waanzin
Je weet niet hoe mooi het is om je vast te houden
Hier te zijn om je te verdedigen
En je aan te kleden en je te kammen, ja
En je te fluisteren: geef niet op
In de tuinen die niemand kent
Hoeveel leven hier voortkruipt
Alleen kwaaltjes, kleine anemieën
We zijn niets zonder fantasieën
Steun ze, help ze
Ik smeek je, laat ze niet vallen
Exil, kwetsbaar
Ontzeg ze niet een beetje van jouw liefde
Sterren die nu zwijgen
Maar een betekenis zullen geven aan die lucht
De mensen stralen niet
Als ze zelf geen sterren zijn
Handen die nu trillen
Omdat de wind harder waait
Laat ze nu niet alleen
Dat de dood hen niet verrast
Wij zijn de ongeschikten
Die, hoewel we soms hebben, niet geven
Vergeet het, er zijn mensen die vergeten
Aandachtig een bloem op een zondag
En dan stiltes
En dan stiltes
Stiltes