Ljudi ko ljudi
Oteklih nogu od praznog hoda,
crkveni mis iskustvom bogat,
raspitujem se gde je sloboda,
da li sam covek ili surogat.
Gore je visoko razapeta zica
i ne postoji sigurnosna mreza,
dok po zici hodam znam da nisam ptica,
da se mnogo lako gubi ravnoteza.
Krvi i smrti zedni i gladni,
ljudi ko ljudi urlaju: "Padni!"
Postar zvoni dvaput na tvoja vrata,
nesto je u preporucenoj posiljci,
ubijam ljubav bez rezultata,
stizu ti svi moji oziljci.
Svestan opasnosti sebe opominjem,
covek je stvoren da ispasta,
usamljen plivam po moru sinjem
i vise nisam nizasta.
Krvi i smrti oduvek skloni,
ljudi ko ljudi vicu: "Potoni!"
Zene i ocaj,bolest i smrt,
postajem dosadan sa istom pricom,
srecu sam ispoklanjao,nisam bio skrt,
pateticna melodrama na ivici sa kicom.
A sve je prosto,moze i laik
da sklopi kockice u mozaik,
metak u celo i padnes ko prostac
kad sa zivotom ne smes u kostac.
Krvi i smrti vecito fali,
ljudi ko ljudi urlaju: "Pali!"
Na glavi visak otvora,
linija manjeg otpora,
neopravdani izostanak
iz borbe za opstanak.
Personas como personas
Oteklih pies de caminar en vano,
un cura con experiencia rica,
me pregunto dónde está la libertad,
si soy humano o un sucedáneo.
Arriba está la cuerda bien tensa
y no hay red de seguridad,
andando por la cuerda sé que no soy pájaro,
se pierde fácilmente el equilibrio.
Sedientos y hambrientos de sangre y muerte,
personas como personas gritan: '¡Caído!'
El cartero llama dos veces a tu puerta,
algo en el paquete certificado,
matando el amor sin resultados,
llegan todas mis cicatrices.
Consciente del peligro me advierto a mí mismo,
el hombre está destinado a sufrir,
soledad nadando en el mar azul
y ya no soy nada.
Siempre inclinados hacia la sangre y la muerte,
personas como personas gritan: '¡Húndete!'
Mujeres y desesperación, enfermedad y muerte,
me vuelvo aburrido con la misma historia,
regalé la felicidad, no fui tacaño,
patética melodrama al borde de lo ridículo.
Y todo es simple, incluso un lego
puede armar el rompecabezas,
una bala en la frente y caes como un tonto
cuando no te enfrentas a la vida.
Siempre falta sangre y muerte,
personas como personas gritan: '¡Arde!'
En la cabeza hay demasiadas aberturas,
la línea de menor resistencia,
una ausencia injustificada
de la lucha por la supervivencia.