No és la llum
No és la llum, la que s'amaga quan la
Muntanya s'empassa el dia
No és el temps, el que empeny dues agulles eternament
No és igual, si et fa mal
No és tan bo, si et fa por
No és soroll, el crit del gall que amb
Alegria reclama un nou dia
No és el vent, qui despulla amb cada fulla els arbres d'hivern
No és la pell del més vell, són les mans
Dels més grans
I encara que trenqui la corda del temps, res és tan gran que no és tan llarga la vida
Creus nen i mires
No és el mar, qui te la culpa d'haver
Mullat aquesta ciutat
No és vermell, el foc que em crema el pit si et busco i no sento el teu crit
No és el mar, qui te la culpa d'haver mullat aquesta ciutat
No és vermell, el foc que em crema el pit si et busco i no sento el teu crit
No és veritat que ha canviat
Tens raó si sents por
No és mirall, si quan s'entela no deixa
Veure l'escrit del passat
No és passat, si encara et ronda al teu cap
No és la gent que t'enten, som les veus
Que no sents
Het is niet het licht
Het is niet het licht, dat zich verbergt als de
Berg de dag opslokt
Het is niet de tijd, die twee wijzers eeuwig duwt
Het doet er niet toe, als het pijn doet
Het is niet zo goed, als het je bang maakt
Het is geen geluid, de kreet van de haan die met
Vreugde een nieuwe dag aankondigt
Het is niet de wind, die met elke blad de bomen van de winter ontbloot
Het is niet de huid van de oudste, het zijn de handen
Van de ouderen
En zelfs als het de touw van de tijd breekt, is niets zo groot dat het leven niet zo lang is
Je gelooft, jongen, en kijkt
Het is niet de zee, die de schuld heeft van het
Nat maken van deze stad
Het is niet rood, het vuur dat mijn borst verbrandt als ik je zoek en je kreet niet hoor
Het is niet de zee, die de schuld heeft van het nat maken van deze stad
Het is niet rood, het vuur dat mijn borst verbrandt als ik je zoek en je kreet niet hoor
Het is niet waar dat het veranderd is
Je hebt gelijk als je bang voelt
Het is geen spiegel, als het beslaat en niet laat
Zien wat er in het verleden geschreven staat
Het is niet verleden, als het nog steeds in je hoofd rondspookt
Het zijn niet de mensen die je begrijpen, het zijn de stemmen
Die je niet hoort