Tegen beter weten in
Ik was klein en ons tuintje was de wereld
Een zandbak met een schutting eromheen
Wat erachter was, dat mocht ik zelf verzinnen
Een grote tuin vol bloemen en een zon die altijd scheen
En dat bleef zo al ontdekte ik ook later
Dat er niets was dan wat onkruid en wat puin
Want de werkelijkheid had immers niets te maken
Met die zelfbedachte echte bloementuin
Van de wereld was die schutting wel het einde
Van mijn eigen wereld was hij het begin
En daar bleef ik in geloven
Tegen beter weten in
Op het lyceum zat ik jarenlang gevangen
Als een vreemde vage vogel in de klas
Van elk meisje kreeg ik wilde toekomstdromen
Want na het eindexamen begon het leven pas
En al liep ik later eenzaam vele blauwtjes
Ergens op een koude kamer in de stad
Ik wist zeker: morgen zou het echt beginnen
Het grootse leven dat ik voor me had
Want van vroeger was vandaag altijd het einde
Van iets beters en iets nieuws steeds het begin
En daar bleef ik in geloven
Tegen beter weten in
En zo kwam ik steeds aan weer een nieuwe schutting
Met daarachter weer een ander paradijs
En dan bleek dat steeds opnieuw een veld vol distels
En zo werd ik langzaam ouder en heel erg langzaam wijs
Maar al ben ik dan toch wat men noemt volwassen
En schuttingen, daar kijk ik overheen
Wanneer ze zeggen: eens wordt alles liefde
En eens dan worden alle mensen een
En er is geen einde aan het laatste einde
Er is alleen een eeuwig nieuw begin
Dan zal ik daar onmiddellijk in geloven
Tegen beter weten in
Er is geen einde aan het laatste einde
Er is alleen een eeuwig nieuw begin
Dan zal ik daar onmiddellijk in geloven
Tegen beter weten in
Contra todo pronóstico
Era pequeño y nuestro jardín era el mundo
Un arenero con una cerca a su alrededor
Lo que había detrás, lo podía imaginar por mí mismo
Un gran jardín lleno de flores y un sol que siempre brillaba
Y así fue, aunque más tarde descubrí
Que no había nada más que maleza y escombros
Porque la realidad no tenía nada que ver
Con ese jardín de flores verdadero que me inventé
De hecho, esa cerca era el fin del mundo
De mi propio mundo era el comienzo
Y ahí seguí creyendo
Contra todo pronóstico
En la escuela secundaria estuve atrapado durante años
Como un extraño pájaro en la clase
Cada chica me daba sueños futuros salvajes
Porque después de la graduación la vida comenzaba
Y aunque más tarde tuve muchos rechazos solitarios
En algún lugar de una fría habitación en la ciudad
Estaba seguro: mañana realmente comenzaría
La gran vida que tenía por delante
Porque de ayer siempre era el fin
De algo mejor y algo nuevo siempre era el comienzo
Y ahí seguí creyendo
Contra todo pronóstico
Y así llegaba siempre a una nueva cerca
Con otro paraíso detrás
Y resultaba ser un campo lleno de cardos una y otra vez
Y así, lentamente, envejecía y muy lentamente me hacía sabio
Pero aunque me llamen lo que llaman adulto
Y las cercas, las miro por encima
Cuando dicen: todo se convertirá en amor
Y todos se convertirán en uno
Y no hay fin en el último final
Sólo hay un eterno nuevo comienzo
Entonces, ahí creeré de inmediato
Contra todo pronóstico
No hay fin en el último final
Sólo hay un eterno nuevo comienzo
Entonces, ahí creeré de inmediato
Contra todo pronóstico