395px

Cuando el sol del norte brillaba

Rob de Nijs

De Noorderzon scheen

Toen hij de deur dichtdeed met 't paspoort in z'n jas
Had zij totaal geen weet en stond de snelkookpan op 't gas
Ze zouden zo gaan eten, de vier placemats lagen klaar
Daar stonden ouwe auto's op maar hij droeg halflang haar
Ze hadden 't zo goed, ze hoefden niets te laten staan
Hij deed iets in computers dus dat was een prima baan
Plus twee gezonde kinderen en financieel nooit klem
Hun dochter leek zo leuk op haar, het jongetje op hem

refrain:
Maar hij verdween, nergens heen
't Was op een maandag
Toen hij verdween, nergens heen
De noorderzon scheen

Hij kreeg die drang wel vaker en dan ging hij onder 't mom
Van "even met de hond uit" soms wel negen straatjes om
Wanneer 'ie nuchter thuiskwam dan lag zij alvast in bed
Ze vreeen zich tevreden of hij nam een slaaptablet
Maar deze maandag hing er iets meeslepends in de lucht
Het kroop bij hem naar binnen en 't joeg 'm op de vlucht
Voor 't geluk en voor de zekerheid en voor hun ouwe dag
Hij wou een ander leven dat niet uitgestippeld lag

refrain

De hele weg naar Schiphol had hij ogen in z'n rug
Die negen jaren huwelijk, hij keek er vreemd op t'rug
Hij was al half een ander en die ander zou wel zien
Op IJsland of in Canada, hij had een mille of tien
Hij voelde zich wel twintig, weer opnieuw alleen van huis
De plastic beker koffie smaakte half zo goed als thuis
Hij vond een wollen wantje van z'n zoontje in z'n zak
Toen scheelde 't even weinig of hij huilde en hij brak

refrain

refrain

Cuando el sol del norte brillaba

Cuando cerró la puerta con el pasaporte en su chaqueta
Ella no tenía ni idea y la olla a presión estaba en la estufa
Iban a cenar pronto, los cuatro individuales estaban listos
Con viejos autos impresos en ellos, pero él llevaba el pelo a media espalda
Lo tenían todo, no tenían que dejar nada
Él trabajaba con computadoras, así que tenía un buen trabajo
Además, dos hijos sanos y nunca apretados financieramente
Su hija se parecía tanto a ella, el niño a él

Estribillo:
Pero desapareció, no fue a ningún lado
Fue un lunes
Cuando desapareció, no fue a ningún lado
El sol del norte brillaba

A menudo sentía esa necesidad y salía bajo el pretexto
De 'sacar al perro' a veces daba nueve vueltas a la manzana
Cuando volvía sobrio a casa, ella ya estaba en la cama
Se satisfacían mutuamente o él tomaba una pastilla para dormir
Pero este lunes había algo arrastrador en el aire
Se metió en él y lo impulsó a huir
De la felicidad, de la seguridad y de su vejez
Quería una vida diferente, no trazada

Estribillo

Todo el camino a Schiphol, sentía ojos en su espalda
Esos nueve años de matrimonio, le parecían extraños
Ya era medio otro y ese otro vería
En Islandia o en Canadá, tenía mil o diez
Se sentía como de veinte, solo de nuevo en casa
El café en vaso de plástico no sabía tan bien como en casa
Encontró un guante de lana de su hijo en su bolsillo
Casi lloró y se quebró

Estribillo

Estribillo

Escrita por: