Jij en ik
Ik ben verdrietig en boos, ik voel me machteloos
Mijn idealen sterven een voor een
Ook al doe je je best, het helpt geen ene pest
Het wordt maar steeds beroerder om ons heen
Soms denk ik: "Laat ook maar, vechten heeft toch geen zin
Want wie vuil spel speelt, heeft bij voorbaat al gewonnen
Je wint alleen nog maar met tanks en met kanonnen
En tegen zoiets brengt geen zinnig mens iets in
En als je wel vecht, vecht je tegen beter weten
Er is allang geruisloos over ons beslist
Het draait om macht, want macht is geld
En dat bescherm je met geweld
En wie niet mee wil doen, is gek of op z'n minst een anarchist"
Soms denk ik moedeloos: "Als ik nog vijftig word
Zonder een oorlog of een gifwolk is 't een wonder
Want volgens mij gaan wij al eerder naar de donder
Is 't hele gekkenhuis al eerder ingestort"
Dan word ik bang, slaat de paniek toe, wil ik vluchten
Maar zoals Annie Schmidt al schreef: dat kan niet meer
De toekomst is al haast voorbij, mijn laatste houvast dat ben jij
Dat meen ik echt, ook als ik jou uit pure wanhoop soms bezeer
Want jij en ik, dat is waar
We horen bij elkaar
O God, dat hoop ik maar, jij en ik
Er dreigt zoveel gevaar
Maar we schuilen bij elkaar
Jouw wang tegen mijn haar, jij en ik
Tú y yo
Estoy triste y enojado, me siento impotente
Mis ideales mueren uno a uno
Aunque hagas tu mejor esfuerzo, no sirve de nada
Todo a nuestro alrededor se vuelve cada vez peor
A veces pienso: 'Déjalo, pelear no tiene sentido'
Porque quien juega sucio, ya ha ganado de antemano
Solo se gana con tanques y cañones
Y contra eso, nadie sensato puede hacer nada
Y si peleas, peleas en contra de tu mejor juicio
Hace tiempo que decidieron en silencio sobre nosotros
Se trata de poder, porque el poder es dinero
Y eso se protege con violencia
Y quien no quiera participar, está loco o es al menos un anarquista
A veces me siento desanimado: 'Si llego a los cincuenta años
Sin una guerra o una nube tóxica, será un milagro'
Porque creo que nos vamos a pique antes
¿El manicomio ya se ha derrumbado antes?'
Entonces me asusto, el pánico me invade, quiero huir
Pero como escribió Annie Schmidt: ya no se puede
El futuro casi ha pasado, mi última esperanza eres tú
Lo digo en serio, incluso si a veces te lastimo por pura desesperación
Porque tú y yo, eso es lo que somos
Pertenecemos el uno al otro
Oh Dios, eso espero, tú y yo
Hay tanto peligro acechando
Pero nos refugiamos el uno en el otro
Tu mejilla contra mi cabello, tú y yo