Perenbloesem
Ik was pas vier toen wij naar Ederveen verhuisde
En in het begin was ik verschrikkelijk alleen
Ik was de stad gewend met circus, trams en bioscopen
En nu opeens alleen maar gras en wolken, vee en sloten om mij heen
Het was achtenveertig toen mijn ouders gingen scheiden
Wij waren arm, het meeste was nog op de bon
En mijn moeder vond een baan als huishoudster om voor ons twee te zorgen
Waarna de tijd die ik de perenbloesem jaren noemde begon
De tijd van perenbloesem was een tijd van onvervuld verlangen
Zonder rechten, zonder eisen want die had je niet als kind
Je moest naar school en naar de kerk met zijn psalmen en gezangen
Waar de god der wrake heerste met een ijzig schrikbewind
Volgens de dominee was god ook goedertierend
Omdat voor Christenen de hemel open stond
Toen ik hem vroeg of dat dan ook gold voorde dieren
Was het antwoord nee, dat vond ik zo zielig voor mijn hond
Ederveen, gereformeerd en vaak bekrompen
Elke dag een dik uur lopen naar de school van meester spek
Op mijn stugge houten blank geschuurde klompen
En het zakje boterhammen aan een koordje rond mijn nek
Ederveen
De tijd van perenbloesem was toch ook een tijd van licht en ruimte
Elk seizoen zijn eigen geuren, gras en bloemen, hooi en mest
De tijd bestond wel maar het was anders, alles had zijn eigen tempo
Ieder dier zijn eigen plek, een stal, een kooi, een hok, een nest
Als ik uit school kwam dan was mijn moeder daar
Dan had ze altijd de thee op het waxinelichtje staan
Ze hield van mij maar voor het dorp bleef zij die stadse
Die schoenen droeg en van haar man af was gegaan
Ederveen, een beetje stug en achterdochtig
Tussen de velden vol met koeien, bieten, aardappels en graan
Je kon zo liefelijk zijn en tevens zo hardvochtig
Voor wie er plotseling alleen met zijn problemen kwam te staan
Ederveen
Die tijd van perenbloesem heeft mijn toekomst fundament gegeven
Maar de wereld van mijn moeder zakte weg in een moeras
Ze had geen kueze maar het was beslist niet haar manier van leven
En dat snapte ik pas lang nadat ze overleden was
Vlak na de oorlog was gescheiden zijn een schande
En ook om mij zal ze de stad wel zijn ontvlucht
Maar toen het noodlot haar in Ederveen liet stranden
Moet ze vaak hebben gedacht: Oh God, ik stik in dit gehucht
Ederveen, het dorpste dorp van alle dorpen
Ik heb er lezen, schrijven, rekenen en schuldbesef geleerd
En echt, de goede kanten heb ik nooit verworpen
Maar ik weet wel, als God bestaat, dan is hij niet gereformeerd
Flor de pera
Yo tenía solo cuatro años cuando nos mudamos a Ederveen
Y al principio me sentía terriblemente solo
Estaba acostumbrado a la ciudad con circo, tranvías y cines
Y de repente solo veía pasto, nubes, ganado y zanjas a mi alrededor
Era el año cuarenta y ocho cuando mis padres se divorciaron
Éramos pobres, la mayoría de las cosas aún estaban racionadas
Y mi madre consiguió un trabajo como ama de llaves para cuidar de nosotros dos
Fue entonces cuando comenzó lo que llamé los años de la flor de pera
La época de la flor de pera era un tiempo de deseos no cumplidos
Sin derechos, sin demandas porque no las tenías siendo niño
Tenías que ir a la escuela y a la iglesia con sus salmos y cánticos
Donde reinaba el dios de la venganza con un gobierno de terror helado
Según el pastor, Dios también era misericordioso
Porque para los cristianos el cielo estaba abierto
Cuando le pregunté si eso también aplicaba para los animales
La respuesta fue no, me pareció tan triste para mi perro
Ederveen, reformado y a menudo estrecho de miras
Caminaba una hora cada día hasta la escuela del maestro Spek
Con mis zuecos de madera dura y pulida
Y mi lonchera colgada al cuello con una cuerda
Ederveen
La época de la flor de pera también era un tiempo de luz y espacio
Cada estación con sus propios olores, pasto y flores, heno y estiércol
El tiempo existía pero era diferente, todo tenía su propio ritmo
Cada animal su propio lugar, un establo, una jaula, un corral, un nido
Cuando llegaba de la escuela, mi madre siempre estaba allí
Siempre tenía el té listo en la vela
Me quería pero para el pueblo seguía siendo la citadina
Que usaba zapatos y se había separado de su esposo
Ederveen, un poco tosco y desconfiado
Entre campos llenos de vacas, remolachas, papas y trigo
Podías ser tan encantador y a la vez tan implacable
Para aquellos que de repente se encontraban solos con sus problemas
Ederveen
Ese tiempo de la flor de pera sentó las bases de mi futuro
Pero el mundo de mi madre se hundió en un pantano
No tenía elección, pero definitivamente no era su forma de vida
Y eso lo entendí mucho después de su fallecimiento
Justo después de la guerra, estar divorciada era una vergüenza
Y también por mí, probablemente huyó de la ciudad
Pero cuando el destino la dejó varada en Ederveen
Debe haber pensado muchas veces: Oh Dios, me ahogo en este pueblo
Ederveen, el pueblo más rural de todos los pueblos
Aprendí a leer, escribir, contar y sentir culpa allí
Y de verdad, nunca rechacé los aspectos positivos
Pero sé que, si Dios existe, entonces no es reformado