Settela
Een meisje, een kind nog
Een hoofddoek, een sjaal om
Twee treurige ogen die kijken naar al die soldaten
Met laarzen en honden, die op het perron staan
En schreeuwen en duwen en slaan met hun zware geweren
Op ruggen van angstige mensen op weg naar de poorten
Van Auswitsch
Een kind nog, wat ziet ze
Misschien wel haar moeder die lost wordt gerukt van haar vader
Wanhopig verloren, ontredderd
De deur van de trein waar ze in zit
Een beestenwagon wordt zo dadelijk ruw dichtgesmeten
En daarna hermetisch vergrendeld
Die gaat pas weer open in Auswitsch
En daar na, hoe vaak nog
Hoe vaak heeft die trein nog gereden
Naar Auswitsch en Dachau
Vol mensen als vee in het slachthuis gedreven
Op weg van de hel naar de waanzin
Hoe vaak nog
Een jongen, een kind nog
Zwart piekhaar, half naakt
Met een doek om zijn tengere heupen
Zijn ouders gestorven bij bombardementen
Vietnam is ontbladerd door gifgas en napalm
En hij zwemt wanhopig
Op zoek naar een plaats in die stampvolle boot
Vol met vluchtende mensen de hel uit
Een kind nog, wat hoopt hij
Misschien wel dat daar op die boot
Nog een neef of een oom zit
Die voor hem wil zorgen
En als ze dan eenmaal aan wal zijn gegaan
In een land zonder oorlog, dat alles dan goed is en vredig
En dat is zijn laatste gedachte
Dan slaat die granaat in, de waanzin
En daarna, hoe vaak nog
Hoe vaak zijn er boten vertrokken
Vol doodsbange mensen
Op zoek naar een plek om in vrede te leven
Op weg van de hel naar de waanzin
Hope vaak nog
Een vliegveld, een vliegtuig
Een hoofddoek, grijs piekhaar
Twee treurige ogen die kijken
Naar al die gezonde soldaten
Met honden die doen wat ze op is gedragen
In naam van de democratie
Die geen raad weet met angstige, vluchtende mensen
Op weg naar de waanzin van morgen
De leiders verklaren dat Nederland vol is
We hebben geen geld en geen ruimte
Dus stoppen we mensen in kampen
En noemen ze dan illegalen
Justitie beoordeeld hun aanvraag
En als ze niet Arisch genoeg zijn
Dan moeten ze terug naar hun eigen ellende
Hun Auswitsch
Hoe vaak nog, hoe lang nog
Hoe vaak zal een vliegtuig vertrekken vol doodsbange mensen
Terug naar de plaats van hun eigen verschrikking
Op weg van de heel naar de waanzin
Hoe lang nog
Hoe lang nog Hans
Hoelang nog Wim
Hoe lang nog Frits
Settela
Una niña, un niño aún
Un pañuelo en la cabeza, una bufanda puesta
Dos ojos tristes que miran a todos esos soldados
Con botas y perros, parados en el andén
Gritando, empujando y golpeando con sus pesadas armas
En las espaldas de personas asustadas camino a las puertas
De Auschwitz
Un niño aún, ¿qué ve?
Quizás a su madre que es arrancada de su padre
Desesperadamente perdida, desorientada
La puerta del tren en el que está
Un vagón de bestias que pronto será cerrado bruscamente
Y luego sellado herméticamente
Que solo se abrirá de nuevo en Auschwitz
Y luego, ¿cuántas veces más?
¿Cuántas veces ha viajado ese tren?
A Auschwitz y Dachau
Lleno de personas conducidas como ganado al matadero
De camino del infierno a la locura
¿Cuántas veces más?
Un niño, un niño aún
Cabello negro en picos, medio desnudo
Con un pañuelo alrededor de sus delgadas caderas
Sus padres murieron en bombardeos
Vietnam despojado por gas y napalm
Y nada desesperadamente
Buscando un lugar en ese barco atestado
Lleno de personas huyendo del infierno
Un niño aún, ¿qué espera?
Quizás que en ese barco
Haya un primo o un tío
Que quiera cuidarlo
Y una vez que hayan desembarcado
En un país sin guerra, que todo esté bien y en paz
Y ese sea su último pensamiento
Entonces explota la granada, la locura
Y luego, ¿cuántas veces más?
¿Cuántas veces han partido barcos
Llenos de personas aterrorizadas
Buscando un lugar para vivir en paz
De camino del infierno a la locura
¿Cuántas veces más?
Un aeropuerto, un avión
Un pañuelo en la cabeza, cabello gris en picos
Dos ojos tristes que miran
A todos esos soldados saludables
Con perros que hacen lo que se les ordena
En nombre de la democracia
Que no sabe qué hacer con personas asustadas y huyendo
De camino a la locura del mañana
Los líderes declaran que Holanda está llena
No tenemos dinero ni espacio
Así que metemos a las personas en campos
Y las llamamos ilegales
La justicia evalúa sus solicitudes
Y si no son lo suficientemente arios
Entonces deben regresar a su propia desgracia
Su Auschwitz
¿Cuántas veces más, cuánto tiempo más?
¿Cuántas veces despegará un avión lleno de personas aterrorizadas?
De vuelta al lugar de su propia pesadilla
De camino del infierno a la locura
¿Cuánto tiempo más?
¿Cuánto tiempo más, Hans?
¿Cuánto tiempo más, Wim?
¿Cuánto tiempo más, Frits