Steppe
De eindeloze steppe ligt bevroren en het sneeuwt terwijl
De vlokken razend striemen in het stormgeweld
En in die storm twee hongerige zwervers, slechts gestoken
In wat lompen voortbewegend door het open veld
Ze dragen geen bagage met zich mee, alleen de ene heeft
Een boek onder z'n arm
De ander, ietsje ouder
Heeft een tas over z'n schouder
Met daarin een fles met wodka en zolang ze wodka hebben
Houdt ze dat nog warm
Ze zwoegen zwijgend verder door de troosteloze leegte en
Zo nu en dan wordt de fles gepakt en nemen ze een slok daarvan
Zodat men verder kan
"Ja! Dat zijn bijna honderd woorden en wat hebt u me verteld? Drie dingen: het sneeuwt, er lopen twee zwervers rond en ze hebben honger. Eenvoud, jongeman, daar gaat het om. Ga verder, maar hou het kort. Kort!"
De avond is gevallen, en een scheefgezakte bouwval biedt
Maar nauwelijks beschutting voor de koude nacht
De wodkafles is leeg, de honger knaagt, een stompje kaars
Brandt, "Waarom lees je niet wat voor?" zo vraagt de oude zacht
De ander neemt het smoezelige stukgelezen boek ter hand en leest verhalen voor
Maar terwijl de storm blijft loeien
Gaat hun huid een beetje gloeien
En wanneer het laatste woord geklonken heeft breekt op
Hun wangen zelfs een blosje door
De honger is vergeten want de kracht van de verhalen hield ze in de ban
Ze zien tot hun verbazing het effekt er van
Zodat men verder kan
"Ja, u hebt absoluut talent, maar u gebruikt veel teveel woorden
Hoe bedoelt u dat precies
't Is zo simpel! Wat is de essentie van deze zin?"
Estepa
La interminable estepa yace congelada y nieva mientras
Los copos azotan furiosamente en la tormenta
Y en esa tormenta dos vagabundos hambrientos, apenas cubiertos
Con harapos avanzan por el campo abierto
No llevan equipaje consigo, solo uno tiene
Un libro bajo el brazo
El otro, un poco más viejo
Lleva una bolsa sobre su hombro
Con una botella de vodka y mientras tengan vodka
Mantiene el calor
Trabajan en silencio a través de la desolada nada y
De vez en cuando toman la botella y dan un trago
Para poder seguir
"¡Sí! Eso son casi cien palabras, ¿y qué me ha contado? Tres cosas: nieva, hay dos vagabundos y tienen hambre. Sencillez, joven, de eso se trata. Continúa, pero sé breve. ¡Breve!"
La noche ha caído, y una ruina inclinada ofrece
Poco refugio para la fría noche
La botella de vodka está vacía, el hambre aprieta, una vela
Arde, "¿Por qué no lees algo?" pregunta suavemente el anciano
El otro toma el libro desgastado y leído y comienza a narrar historias
Pero mientras la tormenta sigue rugiendo
Sus mejillas se sonrojan un poco
Y cuando la última palabra ha sido pronunciada, incluso se ve un rubor
En sus mejillas
El hambre es olvidada porque el poder de las historias los mantenía cautivos
Ven con sorpresa el efecto de ello
Para poder seguir
"Sí, tienes talento, pero usas demasiadas palabras
¿A qué te refieres exactamente?
¡Es tan simple! ¿Cuál es la esencia de esta oración?"
Escrita por: Dimitri Frenkel Frank / Robert Long