Dagur þrjú
Sólargeislar brennandi
sækja að mér.
Loftið rykmettað kitlar vitin.
Ekkert í sjónmáli
nema einsemdin.
Tíminn er sem gróið tré
hreyfist aldrei.
Skýtur rótum sínum fast í mig.
Ég hugsa bara um
að komast burt.
Langur dagur líður hægt,
loksins búinn.
Kuldinn umlykur mig,
hægir hugsun.
Að lokum lognast út
við dauðans dyr.
Værum blundi vakna af,
nýr dagur.
Veruleikinn blasir við,
ég er alein.
En áfram tóri ég
og dagana tel.
Alein í eyðimörk...
Tres días
Islas solitarias ardiendo
vienen a mí.
El aire lleno de humo pica los sentidos.
Nada a la vista
solo la soledad.
El tiempo es como un árbol crecido
que nunca se mueve.
Sus raíces disparan fuerte en mí.
Solo pienso en
escapar.
El largo día pasa lentamente,
al fin terminado.
El frío me envuelve,
la mente se ralentiza.
Finalmente se calma
junto a las puertas de la muerte.
Despertaríamos de un sueño profundo,
un nuevo día.
La realidad sopla,
estoy solo.
Pero sigo adelante
y cuento los días.
Solo en el desierto...