Porteira Abandonada
Quando se alembro da porteira
Da fazenda das parmeira
Lá pras bandas do pinhá
Me vem logo na lembrança
O meu tempo de criança
Que a porteira viu passá
Sentado no seu mourão
Com o queixo em riba da mão
Eu garrava a imaginá
Passava o corguinho cantando
E eu vendo o povo passando
Deixava o tempo passá
Os viajante, os cavaleiro
Sempre me dava dinheiro
Mode a porteira eu abri
E foi ansim dessa maneira
Cismando e abrindo a porteira
O bão tempo que eu vivi
Quando os dinheiro caía
Era memo de alegria
Que o meu rangê da porteira gargaiava
Ah! Dava gosto aquela vida
De abri porteira
E em seguida catá nique, ara se dava!
Mas um dia, que tristeza
Foi chorando, com certeza
Que a porteira escancarô
Em vez de moeda tini
Só vi lágrima caí
Num enterro que passô
Despois largaro a porteira
De um mata-burro, porteira
Do seu lado foi ficá
Mas ela memo de banda
Veve como a sorte manda
Oiando tudo passá
De volta pra seu mourão
Com o queixo em riba da mão
Inda garra a imaginá
Passo o corguinho chorando
Passa o tempo, passa os ano
Só meu pranto qué ficá
Ninguém abre ela
Só o vento arguma vez num lamento
Vem mexê com as suas grade
Mas quando a porteira treme
Eu não sei se ela é que geme
Ou se geme essa sôdade
Vancê se alembra, porteira!
Daquela vez derradêra
Que eu te abri tão comovido?
Um triste enterro passava
E os rangido que ocê dava
Era um ai, foi um gemido
Ah! Porteira abandonada
Como ocê fiquei sem nada
Sozinho com a minha dô
Chorando no meu desterro
Porteira, naquele enterro
Foi minha mãe que passô
Porteira Abandonada
Cuando recuerdo la tranquera
De la hacienda de los palmares
Allá por los lados del pinar
Me viene de inmediato a la mente
Mi tiempo de niñez
Que la tranquera vio pasar
Sentado en su poste
Con la barbilla apoyada en la mano
Yo me quedaba imaginando
Pasaba el arroyito cantando
Y yo viendo a la gente pasar
Dejaba que el tiempo pasara
Los viajantes, los jinetes
Siempre me daban dinero
Para que abriera la tranquera
Y así fue de esa manera
Pensando y abriendo la tranquera
Los buenos tiempos que viví
Cuando el dinero caía
Era pura alegría
Que mi rancho de la tranquera festejaba
¡Ah! Qué placer aquella vida
De abrir la tranquera
Y luego buscar la propina, ¡qué bien se pasaba!
Pero un día, qué tristeza
Fue llorando, con certeza
Que la tranquera se abrió de par en par
En lugar de monedas tintineantes
Solo vi lágrimas caer
En un entierro que pasaba
Después dejaron la tranquera
En un paso de ganado, tranquera
Se quedó a su lado
Pero ella misma de lado
Vive como la suerte manda
Mirando todo pasar
De vuelta a su poste
Con la barbilla apoyada en la mano
Todavía imagino
Pasa el arroyito llorando
Pasan los años, pasa el tiempo
Solo mi llanto quiere quedarse
Nadie la abre
Solo el viento a veces en un lamento
Viene a mover sus rejas
Pero cuando la tranquera tiembla
No sé si es ella la que gime
O si gime esta añoranza
¿Te acuerdas, tranquera?
De aquella última vez
Que te abrí tan conmovido?
Un triste entierro pasaba
Y los crujidos que dabas
Eran un ay, fue un gemido
¡Ah! Tranquera abandonada
Como tú me quedé sin nada
Solo con mi dolor
Llorando en mi destierro
Tranquera, en aquel entierro
Fue mi madre la que pasó