Yön Kasvot
Yön kasvot rauhalliset
Pimeydessä kukoistaa
Hämärät tuulet nuolevat pintaa, niin koleaa
Tämä valoton aika, arvostettu ja pelätty
Arvaamattomuudessaan vaanii siihen sukeltavaa
Hänen musta kauneus, suuri totuuden kertoja
On myös valolla, aina varjopuolensa
Mystinen päivännielijä, kolkko kirkkaudentappaja
Öiset kohisevat purot suoniaan kuvastaa
Rankkasade itkee kylmää suruaan
Hiljaisuuden äänet pelkoa kasvattaa
Aaltoilevat huokaukset hengityksensä vaimea
Aistien puute
Yön voima
Olemattoman valaistuksen henki
Imee vaeltajasta toivonrippeet viimeisestkin
Rostro de la Noche
Rostro tranquilo de la noche
Florece en la oscuridad
Los vientos sombríos acarician la superficie, tan fría
Este tiempo sin luz, apreciado y temido
En su imprevisibilidad acecha a quien se sumerge en él
Su belleza negra, gran narradora de la verdad
Tiene también su lado oscuro, siempre
Misterioso devorador de días, sombrío asesino de la luz
Los arroyos nocturnos susurran reflejando sus venas
La lluvia torrencial llora su frío dolor
Los sonidos del silencio alimentan el miedo
Los susurros ondulantes tienen una débil respiración
La falta de sentidos
El poder de la noche
El espíritu de la iluminación inexistente
Absorbe los últimos vestigios de esperanza del caminante