Kötü İnsanları Tanıma Senesi
Verse I
Yunus Temmuz başı yol sonunda elde çiçek bekler
Sensiz geçen her gün için kapıma çelenk gönder
Kahır bu adamı yere devirdi, kulaklarım sağır
Hoş sesinle bana bağır; hafiflesin yüküm ağır
Gözüm ağladıkça gamzelerim gülmemekte
Ruhum yıpranmadıkça kalemim hareket etmemekte
Nefesle inşa ettiğim sözüm kulaklarına borçtur
Şeytan güvendiklerimi gömdü. Lan ne iştir ?
Ne olur üzme kendini; güneş habercisi geceler
Zorlasamda çıkmamakta ağızdan o kolay heceler
Hiç bilmediğim bir yerde en çok bildiklerimleyim
Onları silmek isteyenlere karşı muharebelerdeyim
Benim bir kitaptır arkadaşım; muhabbeti yarım kalır
Zaman sanığım olsa; şimdi idâm ederim, adı kalır
Senden korkum olmasa kurşunu kafama ellerim hediye alır
Anlaman zor ya neyse, âhım gider vâhım kalır
Kötü insanları tanıma senesi, can çekişmekte adımın 5 hanesi
Yaşamdan soğumamın çoktur bahanesi
Günden güne yırtılmakta kalbimin 12 perdesi
Korkutur cesaretimi iradesizlik sillesi
Nakarat
Bak dayandım olmadı çek silahımı vur
Elim belime varmıyor affet
Bugünüme kusrum var
Dostum canıma mı kastın var ?
Kim hekimse hâkimim olsun
Tek duvara tek kafa depremim olsun
Sus ! Yaralama şansım var
Sago kaç firara hakkın var ?
Verse II
Benim gerçekliğimin ölümsüzlüğü yaşatmakta hüznümü
Kendimi kendime hediye ederek kutladım son doğum günümü
İnanmasanda geçer sayılı zaman, nöbet vaktin dolacak aslan
Sabrın tadı ki acıda olsa; tatlıdır ya meyvan
Bakacağım tek yön önüm, doğru rotayı izler gözüm
Rüzgara emanet sözüm, hasretlerle yandı gönlüm
Yalnızlığım kalbime zulüm, korkutmakta her an ölüm
Ben bir pembe diziyim; her günüm bir bölüm
Dişlerimden gardiyanlar, hislerimden çağlayanlar
Kirlerimden bataklıklar, kemiklerimden korkuluklar
Parmaklarımdan sivri bıçaklar yaratıp savundum kalemi
Sırrı açmak cinayetti, bir kilo altın sukûnetti
Toprakla aramdaki mesafe Kadar hayat değil uzun
Âdiler yoluma tuzak kursun, geri teper her efsun
Yunusun gözleri kara bulutlarla dolsun
Yok elinde sabırdan öte bir kozun Yunus'um
Nakarat
Bak dayandım olmadı çek silahımı vur
Elim belime varmıyor affet
Bugünüme kusrum var
Dostum canıma mı kastın var ?
Kim hekimse hâkimim olsun
Tek duvara tek kafa depremim olsun
Sus ! Yaralama şansım var
Sago kaç firara hakkın var ?
Jaar van Slechte Mensen Kennen
Verse I
Yunus, begin juli, aan het eind van de weg wacht ik met bloemen
Stuur een krans naar mijn deur voor elke dag zonder jou
Deze ellende heeft me neergehaald, mijn oren zijn doof
Schreeuw naar me met je mooie stem; verlicht mijn zware last
Hoe meer mijn ogen huilen, hoe minder mijn kuiltjes lachen
Mijn ziel beweegt niet zolang mijn pen stil blijft
De woorden die ik met adem heb opgebouwd zijn een schuld aan jouw oren
De duivel heeft degenen die ik vertrouwde begraven. Wat is dit?
Verlies jezelf niet; de nachten zijn de boodschappers van de zon
Zelfs als ik het probeer, komen die gemakkelijke lettergrepen niet uit mijn mond
Ik ben op een plek die ik niet ken, met de dingen die ik het beste weet
Ik ben in gevechten tegen degenen die ze willen wissen
Mijn vriend is als een boek; de liefde blijft half af
Als ik de tijd kon straffen; zou ik nu de doodstraf geven, zijn naam blijft
Als ik niet bang voor jou was, zou ik de kogel als cadeau voor mijn hoofd nemen
Het is moeilijk voor je om te begrijpen, maar goed, mijn zucht gaat, mijn klacht blijft
Jaar van slechte mensen kennen, mijn naam is aan het sterven, 5 letters
Er zijn veel redenen voor mijn afkeer van het leven
Dag na dag scheurt de 12 snaren van mijn hart
Mijn moed wordt bang gemaakt door de klap van wilskracht
Nakarat
Kijk, ik heb volgehouden, maar het lukte niet, trek mijn wapen en schiet
Mijn hand kan mijn middel niet bereiken, vergeef me
Ik heb een tekort op mijn dag
Vriend, heb je het op mijn leven gemunt?
Wie ook de dokter is, laat hem mijn rechter zijn
Laat mijn aardbeving één muur, één hoofd zijn
Zwijg! Ik heb een kans om te verwonden
Sago, hoeveel ontsnappingen heb je recht op?
Verse II
De onsterfelijkheid van mijn werkelijkheid houdt mijn verdriet levend
Ik vierde mijn laatste verjaardag door mezelf aan mezelf te geven
Ook al geloof je het niet, de tijd gaat voorbij, je wachtijd zal komen, leeuw
De smaak van geduld, ook al is het bitter; is zoet als fruit
Ik kijk maar in één richting, mijn ogen volgen de juiste koers
Mijn woorden zijn aan de wind toevertrouwd, mijn hart brandt van verlangen
Mijn eenzaamheid is een marteling voor mijn hart, de dood maakt me elke seconde bang
Ik ben een roze serie; elke dag is een aflevering
Van mijn tanden zijn er bewakers, van mijn gevoelens zijn er watervallen
Van mijn vuil zijn er moerassen, van mijn botten zijn er schrikken
Ik creëerde scherpe messen van mijn vingers om de pen te verdedigen
Het onthullen van het geheim was een moord, een kilo goud was rust
De afstand tussen mij en de aarde is niet zo lang als het leven
Laat de rechtvaardigen een val voor me zetten, elke betovering keert terug
Laat de ogen van Yunus vol zwarte wolken zijn
Je hebt niets meer dan geduld, mijn Yunus
Nakarat
Kijk, ik heb volgehouden, maar het lukte niet, trek mijn wapen en schiet
Mijn hand kan mijn middel niet bereiken, vergeef me
Ik heb een tekort op mijn dag
Vriend, heb je het op mijn leven gemunt?
Wie ook de dokter is, laat hem mijn rechter zijn
Laat mijn aardbeving één muur, één hoofd zijn
Zwijg! Ik heb een kans om te verwonden
Sago, hoeveel ontsnappingen heb je recht op?