Yaşayan Ceset
Kalemin harfleri çizdiği vakittir
Mürekkebim olmasa duygularım göbek yapacak
Mikrofon zımbırtısı ulaştırmaktayken
Canavar adamı melekler sofrasına
Bir reel gümbürtü kopacak
Ve yıkılacak Halil İbrahim sofraları
Yere düşen ekmek kırıntıları
Senden hesap soracak inadına
Haram zadesin haram zedesin
Inadına arbede abidesisin
Abi rolundesin
Belkide büyüğümsün
Ne varki beyni sikilip ufalanmış akıl küçüğümsün
Düşüncelerini güneşin
Pırıltısına çevirdim
Yaktım içini beyinlerin
Çakıp kibritin kıvılcımını
İçlerine baktım
Boşluklarda yok olan bir neslin tohumuna zehir akıttım ki
Buyuduklerinde kıyamet alametleri çoğalacak
Sırat'a beş adım kalacak
Korktum bir an ve yutkundum
Her taraf ceset her taraf harap
Ruhum cırpınmakta kalbim atmakta
Gözlerim gelecegi sorgulamakta
Hançer yemiş kanlı gözler reelden uzakta
Ey sagopa sen ki rap'in oğlusun
Duyur sesini pesimist fidanlara
Dök içini büyüsünler
Gün batımında gelen mevsimler
Düsünen cesetler gözlerini açtı
Ağlamaklı Cuma'lar yaslı
Ramak kaldı köprüye az kaldı
Pesimist fidanlar ağladı donuk bakıslarla baktı
Bir ölu kapalı gözlerliyle ağlarsa
Bin ölünün kemikleri titrer
Her biri cuma günü gözlerini açsa
Yüzbin ölü aaaah eder
Kimileri toprak kokusundan korkmakta neden?
O koku senin kokundur zaten ölümlü beden
Ordan geldin yolun oraya budur ki dogrudur
Zıkkımın haramı boldur
Toprak öncesi yuttuğun lokma odur
Sakın,geri cekil
Elmalara kanan Adem,Havva
Türkiye'de gülünüp geçilen iki kahramansa
Ben tövbemi ettim
Karnım aç gömün toprağa
Sagopa yokuşu çıkıyor nefes nefese
Bayrak yarıda raks ediyor sahibine
Bu yokuş ki sonu köprüye varır
Köprüde ayı dayı yoktur
Cellat kazanır !!!
Cuerpo Viviente
Es el momento que traza las letras de la pluma
Mis emociones se volverían una panza si no fuera por mi tinta
Mientras el micrófono transmite ruido
El hombre monstruo llega a la mesa de los ángeles
Un estruendo real estallará
Y las mesas de Halil İbrahim se derrumbarán
Las migajas de pan caídas al suelo
Te desafiarán obstinadamente
Eres un pecador prohibido, un pecador prohibido
Eres un monumento a la obstinación
Estás en el papel de hermano mayor
Quizás eres el mayor
Pero tu mente, aplastada y desmenuzada, es la de un niño pequeño
Convertí tus pensamientos
En el brillo del sol
Encendí el fuego en sus mentes
Al encender la chispa del fósforo
Miré dentro de ellos
En los vacíos, vertí veneno en la semilla de una generación que desaparece
Para que cuando crezcan, las señales del apocalipsis se multipliquen
A solo cinco pasos del puente
Tuve miedo por un momento y tragué saliva
Cada lado está lleno de cadáveres, todo está en ruinas
Mi alma se debate, mi corazón late
Mis ojos cuestionan el futuro
Los ojos ensangrentados que han sido apuñalados están lejos de la realidad
Oh Sagopa, tú que eres el hijo del rap
Haz que tu voz llegue a los árboles pesimistas
Que se deshagan por dentro y crezcan
En las estaciones que llegan al atardecer
Los cadáveres pensantes abrieron sus ojos
Viernes llorosos, tristes
El puente está a punto de llegar, casi allí
Los árboles pesimistas lloraron y miraron con ojos opacos
Si un muerto llora con los ojos cerrados
Los huesos de mil muertos temblarán
Si cada uno de ellos abre los ojos un viernes
Cien mil muertos suspirarán
Algunos temen el olor a tierra, ¿por qué?
Ese olor es tu propio olor, el de un cuerpo mortal
Viniste de allí, tu camino lleva allí, es correcto
La prohibición de la zanja es fuerte
La comida que comiste antes de la tierra es aquello
No te acerques, retrocede
Adán y Eva, seducidos por las manzanas
Son dos héroes que se burlan en Turquía
Yo me arrepiento
Con el estómago vacío, entiérrame en la tierra
Sagopa sube la colina sin aliento
La bandera ondea a medio asta en honor a su dueño
Esta colina lleva al puente
En el puente no hay tío o abuelo
¡El verdugo gana!