Le dormeur du val vivant
Tout est calme, dans les barbelés
Devinez la plaine endormie du fond de la tranchée
Plus de pluie plus le moindre bruit
Presque rien seul comme un chien
Le soleil le réchauffe et sa lui fait du bien
Mais guère plus de bien qu'une chanson stupide
Comme il en entendait comme il en sifflotait
Ça lui fait mal au bide
Maintenant les chansons c'est bien loin tout ça on dirait
Qu'il n'en entendra plus jamais
Mais il devrait… bouger un peu.
Depuis deux jours il est coincé là comme ça
Avec un éclat d'obus là dans le tibia
Allongé comme un dormeur du Val
Vivant tant bien que mal
Sur son barda il se met à rêver d'amour.
Dans sa musette quelques quignons
On est bien loin de chez Fauchon
Il mange des os à moelle, des rutabagas,
De la nourriture comme ça trouvée dans les poubelles
Des villes dévastées dans les maisons brûlées on cherche sa gamelle
Une carcasse de poulet ça c'est un banquet
On dirait qu'il n'en verra plus jamais
Mais il devrait… bouger.
Ça fait deux nuits qu'il est fiché dans la boue
Avec un éclat d'obus là dans le genou
Allongé comme un dormeur du Val
Vivant tant bien que mal
Sur son barda il se met à rêver d'amour
Une petite pluie fine et glacée
Tombe sur son corps endormi
C'est pas qu'il dort…
C'est qu'il est mort…
De slapende van het levend dal
Alles is rustig, tussen de prikkeldraad
Raad de slapende vlakte van de bodem van de loopgraven
Geen regen, geen enkel geluid meer
Bijna niets, alleen als een hond
De zon verwarmt hem en dat doet hem goed
Maar nauwelijks beter dan een stomme lied
Zoals hij hoorde, zoals hij fluitend
Dat doet pijn in zijn buik
Nu zijn de liedjes ver weg, dat lijkt wel
Alsof hij ze nooit meer zal horen
Maar hij zou… een beetje moeten bewegen.
Al twee dagen zit hij daar zo vast
Met een granaatscherf daar in zijn scheenbeen
Liggend als een slapende van het dal
Levend, zo goed en zo kwaad als het kan
Op zijn spulletjes begint hij te dromen van liefde.
In zijn tas een paar stukjes brood
We zijn ver weg van Fauchon
Hij eet mergpijpjes, knolraap,
Voedsel zoals dat, gevonden in de vuilnis
In verwoeste steden, in verbrande huizen zoekt hij zijn kom
Een karkas van een kip, dat is een feestmaal
Het lijkt wel alsof hij het nooit meer zal zien
Maar hij zou… moeten bewegen.
Het is al twee nachten dat hij vastzit in de modder
Met een granaatscherf daar in zijn knie
Liggend als een slapende van het dal
Levend, zo goed en zo kwaad als het kan
Op zijn spulletjes begint hij te dromen van liefde
Een fijne, koude regen
Valt op zijn slapende lichaam
Het is niet dat hij slaapt…
Het is dat hij dood is…