Regnava Nel Silenzio
Alta la notte e bruna...
Colpìa la fonte un pallido
Raggio di tetra luna...
Quando sommesso un gemito
Fra l'aure udir si fe',
Ed ecco su quel margine
L'ombra mostrarsi a me!
Qual di chi parla muoversi
Il labbro suo vedea,
E con la mano esanime
Chiamarmi a sé parea.
Stette un momento immobile
Poi rapida sgombrò,
E l'onda pria sì limpida,
di sangue rosseggiò!
Alisa
Chiari, oh ciel! ben chiari e tristi
Nel tuo dir presagi intendo!
Ah! Lucia, Lucia desisti
Da un amor così tremendo.
Lucia
Io?... che parli! Al cor che geme
Questo affetto è sola speme...
Senza Edgardo non potrei
Un istante respirar...
Egli è luce a' giorni miei,
E conforto al mio penar
Quando rapito in estasi
Del più cocente amore,
Col favellar del core
Mi giura eterna fe';
Gli affanni miei dimentico,
Gioia diviene il pianto...
Parmi che a lui d'accanto
Si schiuda il ciel per me!
Heerschte in de Stilte
Hoog in de nacht en donker...
Raakte de bron een bleke
Stralende maan...
Toen hoorde ik een zucht
Tussen de winden,
En zie, op die oever
Toonde de schaduw zich aan mij!
Als iemand die spreekt,
Zag ik zijn lippen bewegen,
En met de levenloze hand
Leek hij me naar zich toe te roepen.
Stond een moment stil,
Toen verdween hij snel,
En de golf, eerst zo helder,
Kleurde rood van bloed!
Alisa
Helder, oh hemel! zo helder en treurig
In jouw woorden hoor ik voortekenen!
Ah! Lucia, Lucia, stop
Met zo'n vreselijke liefde.
Lucia
Ik?... wat zeg je! Voor het hart dat kreunt
Is deze liefde de enige hoop...
Zonder Edgardo zou ik
Geen moment kunnen ademhalen...
Hij is het licht van mijn dagen,
En de troost van mijn pijn.
Wanneer hij in extase is
Van de meest brandende liefde,
Met het spreken van het hart
Zweert hij eeuwige trouw;
Vergeet ik mijn zorgen,
Wordt het huilen vreugde...
Het lijkt alsof de hemel
Voor mij opent naast hem!