Làgrimas de Dolor
Un lunes se marchó, quizá para nunca volver
Pero dejó su corazón a su amor más fiel
No llamó, durante meses ni escribió
La mujer comprendió, su soldado cayó
Y entre llantos suplicaba a su Señor
No lo lleves, por favor
Pero a sus plegarias nadie contestó
Y la vida se quitó
Lágrimas de dolor sobre un rostro sin voz
La batalla apagó su corazón
Esa estúpida guerra cruel que te arranca la piel
Su veneno atacó, supo vencer
Nadie le recibió el triste día que volvió
Vamos
A su esposa llamó, el silencio habló
Cariño, ¿dónde estás? Ya no me iré nunca jamás
Sobre un viejo sillón la encontró sin color
Y entre llantos maldecía a su Señor
¿Por qué ella y no yo?
Y besándola en las manos la nombró
Antes de decir adiós
Lágrimas de dolor sobre un rostro sin voz
La batalla apagó su corazón
Y esa estúpida guerra cruel que te arranca la piel
Su veneno atacó, supo vencer
¡Yeah!
Entre llantos maldecía a su Señor
¿Por qué ella y no yo?
Y besándola en las manos la nombró
Antes de decir adiós
Lágrimas de dolor sobre un rostro sin voz
La batalla apagó su corazón
Y esa estúpida guerra cruel que te arranca la piel
Su veneno atacó, supo vencer
Lágrimas de dolor sobre un rostro sin voz
La batalla apagó su corazón
Y esa estúpida guerra cruel que te arranca la piel
Su veneno atacó, supo vencer
¡Yeah!
Vamos
¡Ooh ooh!
Tranen van Pijn
Een maandag ging hij weg, misschien om nooit meer terug te keren
Maar hij liet zijn hart achter bij zijn trouwste liefde
Hij belde niet, maandenlang schreef hij niet
De vrouw begreep, haar soldaat viel
En tussen het huilen smeekte ze tot haar Heer
Neem hem niet mee, alsjeblieft
Maar op haar gebeden antwoordde niemand
En het leven nam hij weg
Tranen van pijn op een stemloos gezicht
De strijd doofde zijn hart
Die stomme wrede oorlog die je de huid afneemt
Zijn gif viel aan, wist te overwinnen
Niemand ontving hem op de treurige dag dat hij terugkwam
Kom op
Hij riep zijn vrouw, de stilte sprak
Liefje, waar ben je? Ik ga nooit meer weg
Op een oude stoel vond hij haar zonder kleur
En tussen het huilen vervloekte ze haar Heer
Waarom zij en niet ik?
En terwijl hij haar handen kuste noemde hij haar naam
Voor hij afscheid nam
Tranen van pijn op een stemloos gezicht
De strijd doofde zijn hart
En die stomme wrede oorlog die je de huid afneemt
Zijn gif viel aan, wist te overwinnen
Ja!
Tussen het huilen vervloekte ze haar Heer
Waarom zij en niet ik?
En terwijl hij haar handen kuste noemde hij haar naam
Voor hij afscheid nam
Tranen van pijn op een stemloos gezicht
De strijd doofde zijn hart
En die stomme wrede oorlog die je de huid afneemt
Zijn gif viel aan, wist te overwinnen
Tranen van pijn op een stemloos gezicht
De strijd doofde zijn hart
En die stomme wrede oorlog die je de huid afneemt
Zijn gif viel aan, wist te overwinnen
Ja!
Kom op
Ooh ooh!
Escrita por: Jeronimo Ramiro / Juan Daniel Jimenez