395px

Resurgimiento de Loibere

Schelmish

Loibere risen

Loibere risen von den moimen hin zu tal, des stan blot ir este.
Blomen sich wisen daz se sint vurtorben al, schoene was ir gleste.
Sus twinget de rife maniger hande wurzel sal, des bin ich gar sere betrubet.
Nu ich zu grife: sint der winder ist so kal, des wirt nuwe vroide geubet.

Helfet mir schallen hundert tusent vroiden mer, wen des meien blute kan bringen.
Rosen de vallen an minr vrowen roter ler, da von wil ich singen.
Twingt mich de kulde, al ir wurzel smackes ger de sint an ir libe gestrowet.
Wurbe ich ir hulde, son bedrocht ich vroiden mer, sus de minningliche mich vrowet

Resurgimiento de Loibere

Resurgimiento de Loibere desde las colinas hasta el valle, donde yace su descanso eterno.
Las flores se marchitan al haber muerto todas, hermosa era su brillo.
El viento sopla de muchas manos la sal de las raíces, estoy muy entristecido por ello.
Ahora entiendo: el invierno es tan frío, se renueva la alegría ahora.

Ayúdenme a hacer sonar cien mil alegrías más, si la sangre de mayo puede traerlas.
Las rosas caen sobre el rojo de los labios de mi amada, de eso quiero cantar.
El frío me aprieta, el sabor de sus raíces se desvanece al haber sido esparcidas en su amor.
Si obtuviera su favor, no sería engañado por más alegrías, así la amable dama me consuela

Escrita por: