Espalhem a Notícia
Espalhem a notícia
Do mistério da delícia
Desse ventre
Espalhem a notícia do que é quente
E se parece
Com o que é firme e com o que é vago
Esse ventre que eu afago
Que eu bebia de um só trago
Se pudesse
Divulguem o encanto
Do ventre de que canto
Que hoje toco
A pele onde à tardinha desemboco
Tão cansado
Esse ventre vagabundo
Que foi rente e foi fecundo
Que eu bebia até ao fundo
Saciado
Eu fui ao fim do mundo
Eu vou ao fundo de mim
Vou ao fundo do mar
Vou ao fundo do mar
No corpo de uma mulher
Vou ao fundo do mar
No corpo de uma mulher bonita
A terra tremeu ontem
Não mais do que anteontem
Pressenti-o
O ventre de que falo como um rio
Transbordou
E o tremor que anunciava
Era fogo e era lava
Era a terra que abalava
No que sou
Depois de entre os escombros
Ergueram-se dois ombros
Num murmúrio
E o sol, como é costume, foi um augúrio
De bonança
Sãos e salvos, felizmente
E como o riso vem ao ventre
Assim veio de repente
Uma criança
Eu fui ao fim do mundo
Eu vou ao fundo de mim
Vou ao fundo do mar
Vou ao fundo do mar
No corpo de uma mulher
Vou ao fundo do mar
No corpo de uma mulher bonita
Falei-vos desse ventre
Quem quiser que acrescente
Da sua lavra
Que a bom entendedor meia palavra
Basta, é só
Adivinhar o que há mais
Os segredos dos locais
Que no fundo são iguais
Em todos nós
Eu fui ao fim do mundo
Eu vou ao fundo do mim
Vou ao fundo do mar
Vou ao fundo do mar
No corpo de uma mulher
Vou ao fundo do mar
No corpo de uma mulher bonita
Verspreid het Nieuws
Verspreid het nieuws
Van het mysterie van de heerlijkheid
Van deze buik
Verspreid het nieuws van wat heet is
En als het lijkt
Op wat stevig is en wat vaag
Deze buik die ik streel
Die ik in één teug dronk
Als ik kon
Verspreid de betovering
Van de buik waarover ik zing
Die ik vandaag aanraak
De huid waar ik in de namiddag uitkom
Zo moe
Deze zwervende buik
Die dichtbij was en vruchtbaar
Die ik tot de bodem dronk
Verzadigd
Ik ging naar het einde van de wereld
Ik ga naar de diepte van mezelf
Ik ga naar de bodem van de zee
Ik ga naar de bodem van de zee
In het lichaam van een vrouw
Ik ga naar de bodem van de zee
In het lichaam van een mooie vrouw
De aarde beefde gisteren
Niet meer dan eergisteren
Ik voelde het
De buik waarover ik spreek als een rivier
Overstroomde
En de beving die aankondigde
Was vuur en was lava
Was de aarde die schokte
In wat ik ben
Na tussen de puinhopen
Verrees er een paar schouders
In een gefluister
En de zon, zoals gebruikelijk, was een voorteken
Van rust
Gezond en wel, gelukkig
En zoals de lach naar de buik komt
Zo kwam het plotseling
Een kind
Ik ging naar het einde van de wereld
Ik ga naar de diepte van mezelf
Ik ga naar de bodem van de zee
Ik ga naar de bodem van de zee
In het lichaam van een vrouw
Ik ga naar de bodem van de zee
In het lichaam van een mooie vrouw
Ik sprak jullie over deze buik
Wie wil kan toevoegen
Van zijn eigen hand
Want voor een goed begrip is een half woord
Voldoende, het is gewoon
Raad wat er meer is
De geheimen van de plekken
Die in wezen gelijk zijn
In ons allemaal
Ik ging naar het einde van de wereld
Ik ga naar de diepte van mezelf
Ik ga naar de bodem van de zee
Ik ga naar de bodem van de zee
In het lichaam van een vrouw
Ik ga naar de bodem van de zee
In het lichaam van een mooie vrouw