Η μοναξιά με έκανε να κλαίω
Σήμερα ξύπνησα και σε έψαχνα ανάμεσα στο μαξιλάρι μου,
Και δεν ήμουν εκεί, έψαχνα τα χέρια σου και δεν ήταν εκεί,
Θυμήθηκα εκείνες τις στιγμές που τα χέρια σου με προστάτευαν
Όταν το κρύο των πυρετών μου εισέβαλε στο σώμα μου,
Σε έψαχνα στο τραπέζι, νόμιζα ότι θα είσαι
Καθισμένος εκεί, περίμενα με και λέγοντας έλα να φάω,
Αλλά η ανάρτησή σας ήταν κενή, σας έψαχνα ανάμεσα στα ρούχα σας
Και υπήρχαν μόνο πολλά εμπόδια χωρίς το σώμα σου,
Θυμήθηκα τις στιγμές των αγώνων που είχατε,
Και με δίδαξες ότι αντιμετωπίζονται προβλήματα και
Αντιμετωπίζουν, σας έψαχνα, ανάμεσα σε αυτούς που θα φτιάξουν το σπίτι
Αλλά το σπίτι μου ήταν άδειο, χωρίς την παρουσία σου,
Ήθελα να ουρλιάξω με πόνο και νοσταλγία, αλλά με δίδαξες
Εκείνη τη μέρα δεν θα ήσασταν, αλλά ακόμα κι αν δεν ήσασταν
Θα μου έδινε ενθάρρυνση και θα παρηγορούσες την ψυχή μου,
Τα δάκρυά μου έπεσαν στα μάγουλά μου,
Θυμάμαι τις στιγμές που μου είπες
Ότι πρέπει να κάνω την εργασία μου, αυτό το κενό
Είναι μεγάλο και δεν ξέρω πώς να το γεμίσω
Αν και το γεμίζω με τις όμορφες αναμνήσεις σου,
Ξέρω ότι έπρεπε να φύγεις, γιατί εναντίον του Θεού
Δεν πρέπει να πολεμήσεις, του ζητώ να μου δώσει τη δύναμη
Ανάκτηση από αυτόν τον πόνο και αυτό το κενό στην καρδιά μου
Η μοναξιά με έκανε να κλαίω
Επειδή δεν ήσουν στο πλευρό μου
Η μοναξιά με έκανε να κλαίω
Επειδή δεν μπορούσα να βρω τα χέρια σου,
Η μοναξιά με έκανε να κλαίω
Επειδή το σπίτι έγινε τεράστιο
Άδειο κάστρο, γιατί λείπεις
Η μητέρα μου δίνει δύναμη για να συνεχίσω
Βοήθησέ με να σηκωθώ με θάρρος
Και πολεμήστε για την οικογένειά μου ότι και ο Θεός
Το δώρο, είναι τώρα
Το προσωπικό της ηθικής και πνευματικής υποστήριξης
Δεδομένου ότι το κενό που άφησες μέσα μου είναι δύσκολο
Αλλά ξέρετε, αυτό με παρηγορεί που κάποια μέρα
Θα είμαστε ξανά μαζί, και κανείς δεν θα μας χωρίσει
Ποτέ, ο Θεός σας ευχαριστεί γιατί αυτό το κενό
Η γυναίκα και τα παιδιά μου το γεμίζουν
Σας ευχαριστώ γιατί τους δώσατε στο παρελθόν
Αφήστε την όμορφη μητέρα μου να φύγει από την πλευρά μου
Η μοναξιά με έκανε να κλαίω
Επειδή δεν ήσουν στο πλευρό μου
Η μοναξιά με έκανε να κλαίω
Επειδή δεν μπορούσα να βρω τα χέρια σου,
Η μοναξιά με έκανε να κλαίω
Επειδή το σπίτι έγινε τεράστιο
Άδειο κάστρο, γιατί λείπεις
La soledad me hizo llorar
Hoy me desperté y te buscaba entre mi almohada,
Y no estabas allí, buscaba tus manos y no estaban allí,
Recordé esos momentos en los que tus manos me protegían
Cuando el frío de las fiebres invadía mi cuerpo,
Te buscaba en la mesa, pensaba que estarías
Sentado allí, esperándome y diciendo ven a comer,
Pero tu ausencia era vacía, te buscaba entre tu ropa
Y solo había muchos obstáculos sin tu cuerpo,
Recordé los momentos de luchas que tenías,
Y me enseñaste que se enfrentan problemas y
Los enfrentan, te buscaba entre aquellos que construirían el hogar
Pero mi hogar estaba vacío, sin tu presencia,
Quería gritar de dolor y nostalgia, pero me enseñaste
Ese día no estarías, pero aún así
Me darías ánimo y consolarías mi alma,
Mis lágrimas caían por mis mejillas,
Recuerdo los momentos en los que me dijiste
Que debía hacer mi trabajo, este vacío
Es grande y no sé cómo llenarlo
Aunque lo lleno con tus hermosos recuerdos,
Sé que tenías que irte, porque contra Dios
No debes luchar, le pido que me dé la fuerza
Para recuperarme de este dolor y este vacío en mi corazón
La soledad me hizo llorar
Porque no estabas a mi lado
La soledad me hizo llorar
Porque no podía encontrar tus manos,
La soledad me hizo llorar
Porque el hogar se volvió enorme
Un castillo vacío, porque faltas
Mi madre me da fuerzas para seguir adelante
Ayúdame a levantarme con valentía
Y luchar por mi familia como Dios
El regalo, es ahora
Su apoyo moral y espiritual
Dado que el vacío que dejaste en mí es difícil
Pero sabes, eso me reconforta porque algún día
Estaremos juntos de nuevo, y nadie nos separará
Nunca, Dios te agradezco porque este vacío
Mi esposa y mis hijos lo llenan
Gracias por dárselos en el pasado
Deja que la hermosa madre se aleje de mi lado
La soledad me hizo llorar
Porque no estabas a mi lado
La soledad me hizo llorar
Porque no podía encontrar tus manos,
La soledad me hizo llorar
Porque el hogar se volvió enorme
Un castillo vacío, porque faltas
Escrita por: Sergio Umbría