Concordias de Papel
Gardo cicatrices no faiado para queimar
Sabendo que é posíbel que retomen sen chamar
Mais non penso en trincheiras, canón,
Granadas nen fusil
Renuncio a máis defensas, vivo nun eterno abril
Berro se me berran, non escondo a miña voz
Vendo amor á terra e carne crúa para o feroz
Aquel que cre que outra, outro ou eu han de calar
Impugno o testamento que me obriga a venerar
Eu xa non quero concordias de papel
Nin revoltas fatais sen caravel
Nin panexíricos despois da humillación
Nin paliativos en lugar de curacións
Xa non máis rendas de corcel
Nin días de cal, nin lúas de fel
Nin militar na adoración
Nin acatar máis silencios
Lembro días de guerra con culpábeis e perdóns
Enriba dos xeonllos, sendo carne de canón
Mais vinlle a pel ao lobo, confesei, lin, resucitei
Non teño máis principio que matar antes que morrer
Concordias de Papel
Gardo cicatrices sin ocultar para quemar
Sabiendo que es posible que regresen sin llamar
Pero no pienso en trincheras, cañón,
Granadas ni fusil
Renuncio a más defensas, vivo en un eterno abril
Grito si me gritan, no escondo mi voz
Vendiendo amor a la tierra y carne cruda para el feroz
Aquel que cree que otro, otra o yo deben callar
Impugno el testamento que me obliga a venerar
Ya no quiero concordias de papel
Ni revueltas fatales sin caravela
Ni panegíricos después de la humillación
Ni paliativos en lugar de curaciones
Ya no más riendas de corcel
Ni días de calor, ni lunas de hiel
Ni militar en la adoración
Ni acatar más silencios
Recuerdo días de guerra con culpables y perdones
Arrodillados, siendo carne de cañón
Pero le vi la piel al lobo, confesé, leí, resucité
No tengo más principio que matar antes que morir