Oud
Opa was kras, maar opa was kribbig
Snauwde zijn huishoudster dikwijls af
En zij, op haar beurt, antwoordde snibbig
Wat soms een nare spanning gaf
Opa was waarschijnlijk kribbig
Omdat zijn ziel met zijn lichaam vocht
En zij, van haar kant, was, denk ik, snibbig
Omdat ze hem liefhad, en niet mocht
Voor opa afscheid had genomen
Weerde het lichaam zich gruwelijk
Toen zijn ze dichter bij elkaar gekomen
Als in menig wettig huwelijk
Met voeren, wassen en verschonen
Van 't oude lichaam, hoe fel ook bezield
Kon ze eindelijk aan hem tonen
Hoe veel en hoe zuiver ze van hem hield
Opa bleef grauwen, opa bleef grommen
Bleef onmogelijk agressief
Zei met zijn mond tot het eind toe: Verdomme
Maar met zijn ogen: Mens, je bent lief
Niemand zal ooit weten wat die beiden
In dat donkere huis hebben doorgemaakt
Naast het banale lichamelijke lijden
Misschien door God zelf wel aangeraakt
Abuelo
Opa era genial, pero opa era gruñón
A menudo regañaba a su ama de llaves
Y ella, a su vez, respondía de mal modo
Lo que a veces generaba una tensión desagradable
Opa probablemente era gruñón
Porque su alma luchaba con su cuerpo
Y ella, por su parte, creo que era de mal genio
Porque lo amaba y no podía
Antes de que opa se despidiera
El cuerpo se resistía horriblemente
Entonces estuvieron más cerca el uno del otro
Como en muchos matrimonios legales
Con alimentarlo, bañarlo y cambiarlo
Del viejo cuerpo, por más animado que estuviera
Finalmente pudo mostrarle
Cuánto y cuán sinceramente lo amaba
Opa seguía gruñendo, opa seguía gruñendo
Seguía siendo increíblemente agresivo
Decía con su boca hasta el final: Maldición
Pero con sus ojos: Humano, eres amable
Nadie sabrá nunca lo que ambos
Experimentaron en esa casa oscura
Además del sufrimiento corporal banal
Quizás tocados por Dios mismo