Hymen
Poso vathi ine to potami pu mas horize.
Me apotrepe na ekfraso pono ena esthima.
I gliossa mu den ehi dinami.
Vathia thlipsi pu miaze me apelpisia.
Ta panta fenonte san epakolutho enos efialti.
Opiadipote lexi pu vgene apo ta hilia
Exatmizete ke exafanizete.
Ah, su edixa tin agapi mu,
Alla giati afti i efhi den ftani se aera;
I iperifania mu tora ehi gine
Varies ke skotenes hiropedes.
Anarotieme mipos an ta petaxo ola ke gonatiso ota podia son,
I hiropedes aftes tha xeklidothun;
Akougete o ihos tu granaziu me ti kakofoni strigklia.
Plisiaze to granazi vgazontas mavro kapno.
Ah, i mira pu kruvete sti skia tis eftuhias.
I klosti pu dene tus duo mas ine lepti ke efthravsti.
Himno
El río profundo es la corriente que nos separa.
Me impide expresar el dolor de un sentimiento.
Mi lengua no tiene fuerza.
Una profunda opresión que se asemeja a una asfixia.
Todo parece como un seguimiento de un sueño.
Cualquier palabra que salga de los labios
Se desvanece y desaparece.
Ah, renuncié a mi amor,
Pero ¿por qué este deseo no se disipa en el aire?;
Mi orgullo ahora se ha convertido
En esclavitudes y sombras.
Me pregunto si arrojo todo y nado con pies de plomo,
Estas sombras se desvanecerán;
Se escucha el sonido del gruñido con estridencia discordante.
El gruñido se desvanece liberando humo negro.
Ah, la paz que se esconde en la sombra de la suerte.
La cerrada que no nos une es fugaz y efímera.