Vippaa Mulle Viitonen
Tietä ennen sotaa Petsamoon vuoden tein, muistan sen,
nyt jo maantien tekoon vanha oon, vippaa mulle viitonen.
Korpeen palan maata raivasin, auraten, kyntäen,
pellot jäivät sodan jalkoihin, vippaa mulle viitonen.
Sinne jonnekin tieni kun vei ystävät kaikki palanneet ei,
siellä haaveistain mä luopua sain, arpia vain muistonain.
Silloin minuun kyllä myös luotettiin, tarvinnut muita en,
nyt on usko mennyt ihmisiin, vippaa mulle viitonen.
nyt on usko mennyt ihmisiin, vippaa mulle viitonen.
On usko mennyt ihmisiin, vippaa mulle viitonen,
vippaa mulle viitonen, vippaa mulle viitonen,
vippaa mulle viitonen.
Geef me een Vijfje
Voordat de oorlog begon, naar Petsamo ging ik als tiener, ik herinner het me,
nu ben ik al oud, op de weg, geef me een vijfje.
In het bos heb ik een stuk grond ontgonnen, ploegen en zaaien,
de velden zijn onder de oorlog vergaan, geef me een vijfje.
Waar mijn weg me naartoe leidde, zijn al mijn vrienden niet teruggekomen,
daar heb ik mijn dromen moeten opgeven, alleen littekens blijven als herinnering.
Toen werd er ook in mij vertrouwd, ik had niemand anders nodig,
nu is het geloof in mensen verdwenen, geef me een vijfje.
nu is het geloof in mensen verdwenen, geef me een vijfje.
Het geloof in mensen is verdwenen, geef me een vijfje,
geef me een vijfje, geef me een vijfje,
geef me een vijfje.