Dauðalogn
Heimur hljóðlátur
Hreyfist ei hár lað í
Hljómar grafarþögn
Enginn vaknaður
Enginn taktur hraður
Algert dauðalogn
Enn á eðal tél
Lýðar gætúr birta von
Gegnum mér sjá logn
Allt toginá alða
Við áttan er greið
Ferðamönnum og mér
Fyllir fjallasal
Þetta bergmálar
Bergmálar í höfðum
Úti dauðalogn
Enn á eðal tél
Lýðar gætúr birta von
Gegnum sjá logum mér
Nú signu vast að unðum til von
Morguni vætur
Allt sítt logngára stað
Og múkk árast í
Og múkk brjótum í dauðalogn
Totenstille
Die Welt ist still
Bewegt sich kein Haar
Klingt wie Grabesstille
Niemand ist wach
Kein schneller Takt
Vollkommene Totenstille
Doch auf edlem Grund
Hütet das Volk die Hoffnung
Durch mich sieht man Ruhe
Alles ist in der Flut
In der Richtung ist es klar
Für Reisende und mich
Füllt den Bergsaal
Das hallt wider
Hallt in den Köpfen
Draußen Totenstille
Doch auf edlem Grund
Hütet das Volk die Hoffnung
Durch die Ruhe in mir
Jetzt segnen wir die Träume zur Hoffnung
Morgens wird es
Alles ist still und ruhig
Und die Stille breitet sich aus
Und die Stille bricht in Totenstille